Της Δέσποινας Σπανού
Άρτον και θεάματα έδιναν στον λαό οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες για να τον κρατούν ευχαριστημένο και πειθήνιο, οι σύγχρονοι όμως αυτοκράτορες χρησιμοποιούν τα ίδια μέσα αλλά με άλλο τρόπο.
Είμαστε ακόμη στον απόηχο του 70ού διαγωνισμού της Eurovision και είναι πλέον ορατές σε όλους οι σκοπιμότητες που εξυπηρετούνται από αυτόν τον διαγωνισμό στην 70χρονη ιστορία του.
Η ιδέα για τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού φεστιβάλ, που θα ονομαζόταν Eurovision, προήλθε το 1955 από τα μέλη της «Eπιτροπής του ΝΑΤΟ για τον πολιτισμό και τη δημόσια πληροφόρηση», σε συνάντηση που είχαν με τον διευθυντή της γαλλικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, στον οποίο παρέδωσαν τη σχετική έκθεση και ο διαγωνισμός άρχισε το 1956. Ο στόχος για εξυπηρέτηση των συμφερόντων του ΝΑΤΟ υπήρχε πάντα, γι’ αυτό συμμετέχουν και βραβεύονται και χώρες εκτός Ευρώπης (Είναι το Ισραήλ στην Ευρώπη;), ιδιαίτερα αν η βράβευσή τους αποτελεί ωμή πολιτική παρέμβαση του ΝΑΤΟ.
Η ιστορία το αποδεικνύει. Η Ουκρανία έχει κερδίσει τρεις φορές στη Eurovision, το 2004, τo 2016 και το 2022. Το 2016, μετά το πραξικόπημα του Μεϊντάν, το ουκρανικό τραγούδι «1944», το οποίο αποτελούσε ύμνο στους Τατάρους της Κριμαίας, που είχαν συνεργαστεί με τους Ναζί κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και τους οποίους ηρωοποιούσε, πήρε το πρώτο βραβείο. Το 2022, δυόμιση μήνες μετά την έναρξη του πολέμου η Ουκρανία πήρε πάλι την πρώτη θέση για την οποία πανηγύριζε ο αναπληρωτής γραμματέας του ΝΑΤΟ!
Με το Ισραήλ τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Η Ρωσία αποκλείστηκε από τον διαγωνισμό μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, δεν συνέβη όμως το ίδιο και με το Ισραήλ που, παρά τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, εξακολουθεί όχι μόνο να συμμετέχει αλλά και να επηρεάζει με κάθε τρόπο το αποτέλεσμα. Υπάρχουν πολλές και συγκεκριμένες καταγγελίες γι’ αυτό. Το Ισραήλ έχει κερδίσει τέσσερις φορές το πρώτο βραβείο, το 1978, 1979, 1998 και 2018. Το 2018 το Ισραήλ κέρδισε το 1ο βραβείο με το τραγούδι Τοy, που τραγούδησε η τραγουδίστρια Νetta, η οποία στο παρελθόν, σύμφωνα με δημοσιεύματα, συμμετείχε σε στρατιωτική οργάνωση του Ισραήλ. Τον επόμενο χρόνο, το 2019 στο Τελ Αβίβ μέλη του συγκροτήματος της Μαντόνα, που συμμετείχε ως guest star, άνοιξαν την Παλαιστινιακή σημαία, όπως και μέλη της Ισλανδικής αποστολής και για τον λόγο αυτόν επιβλήθηκε πρόστιμο στο ισλανδικό τηλεοπτική δίκτυο RUV.
Στα επόμενα χρόνια οι αντιδράσεις πολλαπλασιάστηκαν. Το 2024 οι διοργανωτές χρησιμοποίησαν τεχνικά ηχητικά εφέ δήθεν χειροκροτημάτων για να «σκεπάσουν» τις αποδοκιμασίας και τα γιουχαΐσματα στην εμφάνιση του Ισραήλ, το οποίο συνέχισε να εμφανίζεται στη Eurovision, παρά τα εγκλήματά του κατά των Παλαιστινίων και παρά τις αντιδράσεις. Το 2025, σύμφωνα με καταγγελίες, αγόρασε τη δεύτερη θέση, πληρώνοντας τηλεοπτικούς σταθμούς, ενώ οι πρεσβείες του σε όλο τον κόσμο μετατράπηκαν σε κέντρα εκστρατείας. Το 2026 τα πράγματα επιδεινώθηκαν. Παρά το γεγονός ότι είχε γίνει έκκληση για αποκλεισμό του Ισραήλ από τη διοργάνωση, παρά το γεγονός ότι χίλιοι καλλιτέχνες κάλεσαν σε μποϊκοτάζ της Eurovision λόγω της συμμετοχής του, παρά το γεγονός ότι πέντε χώρες (Ισπανία, Ολλανδία, Ιρλανδία, Σλοβενία, Ισλανδία) αποσύρθηκαν λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ, μετά από ένα όργιο ωμών παρεμβάσεων, το Ισραήλ κατέλαβε και πάλι τη δεύτερη θέση!
Η Διεθνής Αμνηστία κατηγόρησε την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (ΕΒU) ότι «πρόδωσε την ανθρωπιά», επιτρέποντας στο Ισραήλ να συμμετάσχει στον διαγωνισμό, παρά τη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Ουσιαστικά το Ισραήλ χρησιμοποιεί τη Eurovison όχι για να προβάλει τα τραγούδια του αλλά για να νομιμοποιήσει τα εγκλήματά του! Η ευθύνη βέβαια δεν είναι μόνο δική του αλλά συνολικά του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που χρησιμοποιούν τον διαγωνισμό για να δώσουν νομιμοποίηση στις επιλογές τους, όπως έγινε και με την Ουκρανία.
Η Eurovision όμως, εκτός των άλλων, είναι και η επιτομή του Κιτς, μια αποβλακωτική φιέστα, υποκουλτούρας, χωρίς ουσιαστική σχέση με την τέχνη της μουσικής, παρά μόνο με το προκλητικό θέαμα, που προσφέρει στους συμμετέχοντες υπόσχεση δόξας και πρόσκαιρη δημοσιότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο τραγουδιστής που εκπροσώπησε την Ελλάδα στον φετινό διαγωνισμό, ο οποίος είχε παρουσιαστεί από τα ΜΜΕ και κυρίως από την ΕΡΤ, ως ο άνθρωπος που κρατούσε την αξιοπρέπεια και το κύρος της χώρας μας στα χέρια του, θεώρησε, μετά τη λήξη του διαγωνισμού, ότι έπρεπε να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, διότι δεν εκπλήρωσε αισίως την αποστολή του!
Για έναν διαγωνισμό, που η πλειονότητα του ελληνικού λαού ξεχνάει μετά τη λήξη του, ξοδεύονται εκατομμύρια και βομβαρδίζεται το κοινό για αρκετό διάστημα, προφανώς για να ξεχαστεί η ακρίβεια, η φτώχια, οι υποκλοπές, τα Τέμπη!…
Σε μια χώρα που τα χρήματα που διατίθενται για τον Πολιτισμό δεν ξεπερνούν το 0,5% στον ετήσιο προϋπολογισμό, όπου σημαντικοί αρχαιολογικοί χώροι είναι παρατημένοι, χωρίς καμιά αξιοποίηση, όπου δεν χρηματοδοτείται η καλλιτεχνική δημιουργία, ενώ υπάρχουν σημαντικοί καλλιτέχνες και σημαντικά καλλιτεχνικά σχήματα, διατίθενται εκατομμύρια για να στηριχτεί μια παρακμιακή διοργάνωση, που μόνο την προπαγάνδα εξυπηρετεί.
Το Ισραήλ, που θεωρείται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στρατηγικός σύμμαχος της χώρας μας, όχι μόνο διαπράττει γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων, αλλά εμποδίζει και την ανθρωπιστική βοήθεια με επιθέσεις κατά των ακτιβιστών.
Στην τελευταία αποστολή, στην οποία συμμετείχαν 400 ακτιβιστές από 45 χώρες, μεταξύ των οποίων και 19 έλληνες, συνελήφθησαν όλοι εντός Διεθνών χωρικών υδάτων και οδηγήθηκαν στο Ισραήλ.
Πρόκειται για ωμή παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου από το κράτος δολοφόνο, που επιχειρεί να ξεπλύνει και να νομιμοποιήσει τα εγκλήματά του μέσω της Eurovision, στην οποία συμμετέχει πανηγυρικά και η χώρα μας.
Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να αντισταθούμε, να γυρίσουμε την πλάτη και να απαιτήσουμε τη μη συμμετοχή της χώρας μας σ’ αυτή την προπαγανδιστική φιέστα.
Η Δέσποινα Σπανού είναι στέλεχος της ΛΑΕ – ΑΑ
και πρώην αντιπρόεδρος της ΑΔΕΔΥ
