Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ κατήγγειλε ένα κράτος που μιλά για κοινωνική πολιτική, ενώ αφήνει γονείς, παιδιά με βαριές αναπηρίες και ηλικιωμένους έξω από την πραγματική προστασία.
Με δυναμική και αιχμηρή παρέμβαση στην Ολομέλεια της Βουλής, ο βουλευτής Β2 Δυτικής Αττικής της ΝΙΚΗΣ, Ανδρέας Βορύλλας, τοποθετήθηκε επί του νομοσχεδίου του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας για τον Προσωπικό Βοηθό, την Πρώιμη Παρέμβαση, τις ενεργητικές πολιτικές για τα άτομα με αναπηρία και τις ρυθμίσεις στεγαστικής πολιτικής.
Ο κ. Βορύλλας έθεσε από την αρχή το πραγματικό διακύβευμα της συζήτησης, ξεκαθαρίζοντας ότι ο θεσμός του προσωπικού βοηθού δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μία ακόμη γραφειοκρατική πρόβλεψη ή ως τεχνική ρύθμιση κοινωνικής πολιτικής. Όπως τόνισε χαρακτηριστικά, «η συζήτηση για τον θεσμό του προσωπικού βοηθού δεν αφορά απλώς μία ακόμη κοινωνική παροχή». Αφορά το δικαίωμα των ανθρώπων με αναπηρία να ζουν με αξιοπρέπεια, με αυτονομία και με πραγματική συμμετοχή στην κοινωνία, χωρίς η καθημερινότητά τους να εξαρτάται αποκλειστικά από την εξάντληση, την αγωνία και την αυτοθυσία των οικογενειών τους.
Στο επίκεντρο της κριτικής του βρέθηκαν οι ηλικιακοί αποκλεισμοί, τους οποίους χαρακτήρισε κοινωνικά άδικους και πρακτικά αδικαιολόγητους. Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ υπογράμμισε ότι δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή κοινωνική πολιτική όταν παιδιά με βαριές αναπηρίες και ηλικιωμένοι συμπολίτες μας μένουν εκτός προστασίας λόγω στενών ηλικιακών ορίων. Με λόγο καθαρό και ανθρώπινο, σημείωσε πως «η αναπηρία δεν αρχίζει στα 16, ούτε τελειώνει στα 65 ή στα 75», επισημαίνοντας ότι οι ανάγκες κάθε ανθρώπου καθορίζονται από τη λειτουργική του κατάσταση και όχι από την ηλικία του.
Ο Ανδρέας Βορύλλας κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι επιμένει σε ένα σύστημα που αξιολογεί αριθμούς και όρια, αντί να βλέπει τον ίδιο τον άνθρωπο. «Ένα πραγματικά δίκαιο σύστημα κοινωνικής φροντίδας οφείλει να αξιολογεί τον άνθρωπο και τις ανάγκες του», είπε, καταδεικνύοντας ότι οι ευάλωτοι πολίτες δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται μέσα από ψυχρά διοικητικά φίλτρα, ειδικά όταν η ζωή τους απαιτεί συνεχή φροντίδα, ασφάλεια και στήριξη.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην τραγική πραγματικότητα που βιώνουν χιλιάδες οικογένειες με παιδιά ΑμεΑ. Περιέγραψε με σκληρό ρεαλισμό την κατάσταση πολλών μονογονεϊκών οικογενειών, όπου ένας γονέας, συνήθως η μητέρα, μένει μόνος απέναντι σε ένα βάρος που η Πολιτεία αποφεύγει να σηκώσει. Μίλησε για γονείς που ζουν εγκλωβισμένοι στο σπίτι, με πενιχρά επιδόματα, με δυσβάστακτα έξοδα, με ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον, ενώ συχνά μένουν και οι ίδιοι χωρίς ασφαλιστική κάλυψη.
Στο σημείο αυτό, ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ έθεσε ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα του νομοσχεδίου: τη δυνατότητα ο γονέας ή ο νόμιμος φροντιστής να μπορεί, υπό αυστηρές προϋποθέσεις, να αναλάβει καθήκοντα θεσμικού προσωπικού βοηθού. Όπως είπε, «το να επιτρέψει το κράτος στον γονέα να γίνει θεσμικός προσωπικός βοηθός του παιδιού του δεν είναι τέχνασμα». Είναι θέμα επιβίωσης, θέμα ασφάλειας, θέμα αναγνώρισης της πραγματικότητας που ζουν οι οικογένειες πίσω από κλειστές πόρτες.
Ο κ. Βορύλλας μίλησε με ιδιαίτερη ένταση για τους γονείς που εγκατέλειψαν την εργασία, την καριέρα και την προσωπική τους ζωή για να σταθούν δίπλα στα παιδιά τους. Κατήγγειλε ότι το κράτος αρνείται να αναγνωρίσει έμπρακτα αυτή τη θυσία, ενώ την ίδια ώρα αποφεύγει να καταβάλει ουσιαστικά το θεσμοθετημένο επίδομα ετέρου προσώπουσε εκείνους που πραγματικά φροντίζουν ανθρώπους με αναπηρία. «Ο γονιός που θυσίασε την καριέρα, τη ζωή και το μέλλον του δικαιούται μια αξιοπρεπή σύνταξη για τα γεράματά του», ανέφερε, στέλνοντας σαφές μήνυμα ότι η κοινωνική πολιτική χωρίς ασφαλιστική και συνταξιοδοτική προστασία των φροντιστών παραμένει κενό γράμμα.
Ιδιαίτερη ήταν και η αναφορά του στον οικονομικό αποκλεισμό των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους από κρατικές δομές χαμηλού κόστους, όπως προμηθευτικοί συνεταιρισμοί και πρατήρια που εξυπηρετούν συγκεκριμένες επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες. Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ σημείωσε ότι σε αυτές τις δομές έχουν πρόσβαση στρατιωτικοί, προσωπικό σωμάτων ασφαλείας, δημόσιοι υπάλληλοι, δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί, εκπαιδευτικοί, πολύτεκνες και τρίτεκνες οικογένειες. Για τα άτομα με αναπηρία όμως και τις οικογένειές τους, όπως είπε, η πόρτα παραμένει κλειστή.
Με δηκτικό τρόπο έθεσε το αυτονόητο ερώτημα: πώς είναι δυνατόν το κράτος να αναγνωρίζει την ανάγκη στήριξης τόσων κατηγοριών πολιτών και την ίδια στιγμή να αποκλείει οικογένειες που συνθλίβονται από το κόστος φαρμάκων, θεραπειών, ειδικών αναγκών, μετακινήσεων και καθημερινής φροντίδας; Η θέση του ήταν σαφής: πρέπει να υπάρξει συμπερίληψη των ΑμεΑ και των οικογενειών τους στους κρατικούς συνεταιρισμούς και στα πρατήρια, ώστε να έχουν πρόσβαση σε βασικά αγαθά με χαμηλότερο κόστος.
Ο Ανδρέας Βορύλλας στάθηκε επίσης στο ζήτημα της εκπαίδευσης και πιστοποίησης των προσωπικών βοηθών, προειδοποιώντας ότι ο θεσμός δεν μπορεί να στηθεί πρόχειρα, με αποσπασματικές διαδικασίες και επιφανειακή κατάρτιση. «Ο προσωπικός βοηθός δεν είναι ένας απλός εργαζόμενος», τόνισε. Είναι ο άνθρωπος που μπαίνει στο σπίτι του ατόμου με αναπηρία, συμμετέχει στην καθημερινότητά του και καλείται να διαχειριστεί ευαίσθητες καταστάσεις που απαιτούν γνώση, ψυχραιμία, ευθύνη και επαγγελματισμό.
Κατήγγειλε ότι η απλή παρακολούθηση μιας ψηφιακής πλατφόρμας δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ουσιαστική εκπαίδευση, την πρακτική άσκηση και την αντικειμενική αξιολόγηση. Ζήτησε δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης και πιστοποίησης προσωπικών βοηθών, με σύγχρονα προγράμματα κατάρτισης, πρακτική εμπειρία, συνεχή επιμόρφωση και εθνικό μητρώο πιστοποιημένων επαγγελματιών, ώστε κάθε οικογένεια να γνωρίζει ότι εμπιστεύεται τον άνθρωπό της σε πραγματικά καταρτισμένο πρόσωπο.
Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η αναφορά του και στο σύστημα αξιολόγησης των ΚΕΠΑ, μέσα από πραγματικό περιστατικό παιδιού που είχε υποβληθεί δύο φορές σε χειρουργική επέμβαση για όγκο στο κεφάλι, έλαβε μετά από πολύμηνη αναμονή επίδομα αναπηρίας περίπου 800 ευρώ και δύο χρόνια αργότερα κλήθηκε ξανά σε επιτροπή, η οποία αποφάσισε τη διακοπή του επιδόματος και την αναδρομική αναζήτηση των ποσών που είχαν καταβληθεί. Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ ανέδειξε τη σκληρότητα μιας διοίκησης που μπορεί να φορτώνει νέα βάρη σε οικογένειες ήδη τραυματισμένες από σοβαρές περιπέτειες υγείας.
«Χρειάζεται ένα σύστημα αξιολόγησης επιστημονικά αξιόπιστο, ανθρώπινο, προβλέψιμο και δίκαιο», είπε, επιμένοντας ότι οι οικογένειες των ατόμων με αναπηρία δεν γίνεται, πέρα από τη μάχη για την υγεία και την καθημερινή φροντίδα, να δίνουν και δεύτερη μάχη απέναντι στη διοίκηση.
Κλείνοντας την παρέμβασή του, ο Ανδρέας Βορύλλας συμπύκνωσε τη θέση της ΝΙΚΗΣ με μία φράση που αποτυπώνει τον πυρήνα της ομιλίας του: «Η αναπηρία δεν είναι ζήτημα φιλανθρωπίας». Είναι ζήτημα δικαιοσύνης, ισότητας και σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η ΝΙΚΗ ζητά μια ολοκληρωμένη εθνική πολιτική για τα άτομα με αναπηρία, χωρίς αδικαιολόγητους αποκλεισμούς, με καθολική πρόσβαση στον προσωπικό βοηθό, πραγματική προστασία των οικογενειών, πιστοποιημένες υπηρεσίες φροντίδας και ένα κράτος που να στέκεται δίπλα στους πιο ευάλωτους πολίτες του με πράξεις και όχι με εξαγγελίες.
