Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται από το καλοκαίρι του 1996, τότε που η Ατλάντα μετατράπηκε στο σκηνικό μιας ανεπανάληπτης αθλητικής εποποιίας που χάραξε ανεξίτηλα τη συλλογική μας μνήμη.
Ήταν η εποχή που η Ελληνική άρση βαρών πέρασε στο πάνθεον της παγκόσμιας αθλητικής ιστορίας, κάνοντας ένα ολόκληρο έθνος να δακρύζει από συγκίνηση και περηφάνια σε κάθε σήκωμα της μπάρας.
Η μνήμη παραμένει ολοζώντανη, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο τα κατορθώματα των γιγάντων της «Dream Team» που κατέκτησε τα πέντε από τα οκτώ συνολικά μετάλλια της Ελληνικής ολυμπιακής αποστολής.
Τα χρυσά μετάλλια του Πύρρου Δήμα και του Κάχι Καχιασβίλη, τα αργυρά του Λεωνίδα Σαμπάνη, του Βαλέριου Λεωνίδη και του Λεωνίδα Κόκκα, αλλά και τα σπουδαία πλασαρίσματα του Γιώργου Τζελίλη, του Βίκτωρα Μήτρου στην 4η θέση, του Παύλου Σαλτσίδη στην 7η και του Χρήστου Σπύρου στην 13η, συνέθεσαν μια παρουσία απλώς εξωπραγματική.
Αυτό το αθλητικό θαύμα, ωστόσο, δεν περιορίστηκε στους άνδρες.
Γ.ΣΓΟΥΡΟΣ – Γ.ΗΛΙΟΥ
Η λάμψη της άρσης βαρών απλώθηκε και στις γυναίκες, με την πρωτοπόρο και παγκόσμια πρωταθλήτρια Μαρία Χριστοφορίδου να ανοίγει τον δρόμο, την Ιωάννα Χατζηϊωάννου να κατακτά αργότερα το χάλκινο μετάλλιο στο Σίδνεϋ, και τις Νατάσα Τσακίρη, Άννα Στρούμπου, Αλεξία Παπαγεωργίου και Γιώτα Αντωνοπούλου να σκαρφαλώνουν στην κορυφή του κόσμου με τις δικές τους παγκόσμιες διακρίσεις.
Όμως, κοιτάζοντας πίσω με την ψυχραιμία του χρόνου, αξίζει να αναστοχαστούμε πώς χτίστηκε αυτό το οικοδόμημα, διότι καμία επιτυχία τέτοιου μεγέθους δεν συμβαίνει στην τύχη.
Πρωτεργάτες αυτής της πορείας υπήρξαν ο πρόεδρος της ΕΟΑΒ Γιάννης Σγουρος στη διοίκηση και ο Εθνικος προπονητής Χρήστος Ιακώβου στον πάγκο, δύο άνθρωποι που ενέπνευσαν και οργάνωσαν ένα περιβάλλον απόλυτης αφοσίωσης.
Η επιτυχία εκείνη στηρίχθηκε σε τρεις θεμελιώδεις πυλώνες: Πρώτον, στην Πολιτεία των δεκαετιών του ’80 και του ’90, η οποία διαμόρφωσε μια στιβαρή εθνική αθλητική στρατηγική, προσέφερε ουσιαστικά κίνητρα και ενίσχυσε έμπρακτα ολόκληρο το αθλητικό οικοσύστημα, από τα σωματεία μέχρι τις ομοσπονδίες.
Δεύτερον, στο συλλογικό και ενωτικό έργο της διοίκησης της Ελληνικής Ομοσπονδίας Άρσης Βαρών, που ανάγκασε την Παγκόσμια Ομοσπονδία να υποκλιθεί και να μιλήσει επίσημα για το «ελληνικό θαύμα».
Και τρίτον, στο χαρισματικό προπονητικό ταλέντο του Χρήστου Ιακώβου και των συνεργατών του, που κατάφεραν να βγάλουν τον καλύτερο εαυτό από κάθε αθλητή, σφυρηλατώντας χαρακτήρες και νικητές.
Το συμπέρασμα αυτής της θριαμβευτικής διαδρομής παραμένει επίκαιρο και διδακτικό.
Η εξίσωση των μεγάλων διακρίσεων δεν εμπεριέχει άγνωστους χ.
Απαιτεί διαχρονικά τα ίδια ακριβώς συστατικά: στρατηγική σκέψη, σκληρή ομαδική δουλιά και απόλυτη αφοσίωση στον στόχο.
Η κληρονομιά της Ατλάντα δεν είναι μόνο τα μετάλλια που φυλάσσονται στις προθήκες, αλλά το παράδειγμα του τι μπορεί να καταφέρει η Ελλάδα όταν σχεδιάζει με όραμα και εργάζεται με ενότητα, βασισμένη πάνω σε σοβαρους και αποτελεσματικους παράγοντες .
