Η ιστορία έχει δείξει ότι η Ακροδεξιά μόλις σταθεροποιηθεί προσεταιρίζεται τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας και εγκαταλείπει την δήθεν φιλολαϊκή πολιτική της. Σαν απόρροια της καπιταλιστικής κρίσης βλέπει τελικά τον πραγματικό εχθρό της, τα Αριστερά κινήματα και τις λαϊκές κινητοποιήσεις.
Η σύνδεση του καπιταλισμού με τον φασισμό είναι γεγονός αλλά αν αφεθεί έτσι δίνει την εντύπωση ότι ο δεύτερος γεννιέται αναπότρεπτα από τον πρώτο σαν την Αθηνά από το κεφάλι του Δία.
Ο φασισμός γεννιέται σε περιόδους κρίσης και όχι σε περιόδους ανάπτυξης και οικονομικής ευημερίας.
Εκμεταλλεύεται την κατάρρευση της οικονομίας και των θεσμών του κράτους. Τα μεσαία στρώματα σπρώχνονται προς τα κάτω και συναντούν τα χαμηλότερα.
Οι συνταγές Ντράγκι/φον ντερ Λάιεν για δημιουργία ανάπτυξης μέσω της «οικονομίας πολέμου» αποσκοπούσαν πρώτον στη συνοχή των λαών της Ευρώπης, δημιουργώντας μια «τεχνητή» απειλή και δεύτερο στην αποδυνάμωση της Ρωσίας ώστε να εκμεταλλευτούν τους τεράστιους πόρους της.
Το πρώτο δεν έπεισε τις εργαζόμενες μάζες λόγω της αποβιομηχάνισης στις κυρίαρχες χώρες και το δεύτερο δεν πραγματοποιήθηκε λόγω της ρωσικής αντοχής στη διατήρηση του πολέμου φθοράς.
Είναι αλήθεια ότι η «συνοχή» ήρθε από άλλη μεριά. Η Ακροδεξιά ενεργοποιεί τις μάζες των μικρομεσαίων και εργαζόμενων που κινδυνεύουν να χάσουν τις δουλειές τους ενώ οι βιομήχανοι βλέπουν ότι δεν υπάρχει ελπίδα με την πολιτική της Ε.Ε. και καλοβλέπουν μια «εθνική» βιομηχανία, που υπόσχεται η Ακροδεξιά.
Οι αμυντικές δαπάνες στα 27 κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έφθασαν τα 418 δισ. ευρώ το 2025, καταγράφοντας άνοδο περίπου 20% σε σύγκριση με το 2024. Σε σχέση με τα 218 δισ. ευρώ του 2021, έχουν σχεδόν διπλασιαστεί μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια.
Βιομηχανίες όπως η Airbus, Leonardo, Thales, συμφώνησαν να συνεργαστούν για κατασκευή πολεμικού υλικού, με αναμενόμενα έσοδα 6,5 δις και 25.000 εργαζόμενους.
Συμβουλευτικές εταιρείες όπως η McKinsey και η Globsec προθερμαίνουν το έδαφος, δηλώνοντας ότι για κάθε ευρώ που θα ξοδευτεί για εξοπλισμούς τα κέρδη θα είναι δυο ευρώ και ένα πρόσθετο ποσό 165 δις το χρόνο σε όπλα θα δημιουργήσει 1,2 εκατομ. θέσεις εργασίας. Οι εκτιμήσεις αυτές για την ώρα δεν επαληθεύονται.
Αυτές τις μέρες ο καγκελάριος Μερτζ ετοιμάζεται να εξαγγείλει πρόγραμμα 12 δις ευρώ (πλέον των άλλων στρατιωτικών δαπανών) μόνο για πυραυλικά συστήματα ικανά να προσβάλουν στόχους τα μετόπισθεν του αντιπάλου μέχρι και 2.000 χλμ μακριά. Σε πρώτο στάδιο θα αγοραστούν αμερικανικοί πύραυλοι εδάφους-εδάφους τύπου Tomahawk (που θα βρεθούν μετά τον πόλεμο στον Κόλπο είναι άλλο θέμα). Στη συνέχεια θα κατασκευαστούν σε συνεργασία με τους Βρετανούς και τους Ουκρανούς «οικονομικά» συστήματα ικανά να απειλήσουν τις ρωσικές στρατιωτικές υποδομές.
Προφανώς έχουν ληφθεί τα τελευταία διδάγματα από τον πόλεμο Ουκρανίας-Ρωσίας όπου καταστρέφονται υποδομές εκατέρωθεν για να αδυνατίσουν τους αντιπάλους. Ο πόλεμος έγινε «ολοκληρωτικός» και αυτό το μοντέλο υιοθετείται από τις ευρωπαϊκές χώρες. Δεν θα υπάρχει διάκριση ανάμεσα στο μέτωπο και τα μετόπισθεν. Καμία διάκριση ανάμεσα στους κινδύνους του στρατιώτη της πρώτης γραμμής και τους εργαζόμενους στα εργοστάσια της πόλης.
Τρομοκρατημένοι από την στροφή των εργαζόμενων ακροδεξιά, οι Γερμανοί κυβερνητικοί, επισκέφθηκαν το εργοστάσιο της Volkswagen στη Σαξονία για να πείσουν το διοικητικό συμβούλιο να μην κάνει απολύσεις μια και την 06 Σεπτεμβρίου γίνονται εκλογές στο κρατίδιο Saxony-Anhalt, όπου οι δημοσκοπήσεις δίνουν το ακροδεξιό AfD να προηγείται με 40%.
Η συμπρόεδρος του AfD, Alice Weidel, πυροδοτώντας το κλίμα, δήλωσε χθες ότι όταν έρθει το κόμμα της στην εξουσία θα κλείσει τα σύνορα, θα αυστηροποιήσει τους μεταναστευτικούς ελέγχους, διώχνοντας τους Σύρους πρόσφυγες και θα αντιστρέψει τις ευρωπαϊκές πολιτικές που αφορούν τους κλιματικούς περιορισμούς, θα αποσυρθεί από το ευρώ και την συμφωνία Schengen. Όπως είπε «περνούσαμε καλύτερα στο παρελθόν με το μάρκο παρά τώρα με το ευρώ».
Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στο AfD σε όλη τη Γερμανία 27% ενώ στο CDU του καγκελαρίου Μερτζ δίνουν 22%. Μάλιστα δεν προβλέπουν ότι ο καγκελάριος θα εξαντλήσει την προεδρία μέχρι τις εκλογές του 2029. Οι εργαζόμενοι και οι επιχειρηματίες καταλογίζουν στον Μέρτζ ότι οι βαριές βιομηχανίες κλείνουν και οι δημοκρατικοί ότι δεν πέτυχε στο «firewall», την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς. Το χάσμα με τις ανατολικές περιοχές έχει διευρυνθεί και ο Μερτζ ασχολείται με τον πόλεμο της Ουκρανίας.
Τώρα εξετάζει να περιορίσει τις αρμοδιότητες των κυβερνήσεων των κρατιδίων ή να χρησιμοποιήσει το Ομοσπονδιακό Γραφείο για την προστασία του Συντάγματος. Ένα θεσμό του παρελθόντος, που δημιουργήθηκε μετά τον πόλεμο.
Μπορεί όμως κάποιος να αγνοήσει το 40% των ψηφοφόρων όπως αναρωτήθηκε η «αριστερή» Σάρα Βάγκενχνεχτ;
Παρόμοιες καταστάσεις στη Γαλλία, όπου η πολύ πιο έμπειρη Λε Πέν έχει κάνει αναστροφή στην παλιά φιλορωσική ατζέντα, τουλάχιστον «μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία», στηρίζει όπως και το γερμανικό AfD μείωση του ρόλου της Ε.Ε. και απεξάρτηση από την ενεργειακή πολιτική της, με επιμονή στο γαλλικό πυρηνικό πρόγραμμα και εξοπλισμούς αμιγώς για τα γαλλικά συμφέροντα. Φυσικά το μεταναστευτικό είναι στην πρώτη γραμμή.
Συνδέεται με τα άλλα ακροδεξιά κινήματα στην Ευρώπη (στήριξη Όρμπαν στην Ουγγαρία) και το Λικούντ του Ισραήλ αλλά και τις ευρωπαϊκές συντηρητικές παρατάξεις (EPP) για να επηρεάσει σκληρή αντιμεταναστευτική πολιτική.
Στη χώρα μας η Ν.Δ. κάνει προσπάθειες να γίνει αποδεκτή από την Ακροδεξιά, εφαρμόζοντας πολιτική Πλεύρη στο μεταναστευτικό και ενσωματώνοντας γνωστούς ακροδεξιούς απόστρατους.
Δεν υπάρχει για την ώρα κοινό μέτωπο ακροδεξιών κομμάτων στην Ευρώπη. Υπάρχουν όμως κοινές αντιθέσεις στην ενιαία πολιτική των Βρυξελλών για το κλίμα, το ενεργειακό και τις εθνικές βιομηχανίες. Η κοινή στάση είναι «νόμος και τάξη» απέναντι στους μετανάστες και το κοινό έγκλημα.
Η «υφέρπουσα» πολιτική τους φάνηκε το 2017 στην Αυστρία, όπου το ακροδεξιό FPO τον πρώτο χρόνο «έλεγξε» το Υπουργείο Εσωτερικών και τον δεύτερο χρόνο τις μυστικές υπηρεσίες.
Η αποτυχία της «κοινής» στάσης των «δημοκρατικών» δυνάμεων φάνηκε το 2002 όταν οι Αριστεροί κλήθηκαν να ψηφίσουν τον δεξιό Σιράκ για να μη βγει πρόεδρος ο πατέρας Λε Πεν.
Η αναθεωρητική Αριστερά στην Ευρώπη βρίσκεται σε άτακτη υποχώρηση γιατί ακολούθησε την πορεία της σοσιαλδημοκρατίας, η οποία με τη σειρά της ακολούθησε την συντηρητική-δεξιά πολιτική.
Η πορεία της Ακροδεξιάς δεν επιβραδύνεται με υιοθέτηση των αρχών της, όπως κάνουν οι δεξιές κυβερνήσεις.
Φάνηκε ότι τα μαζικά κινήματα, όποια απόχρωση έχουν, δεν αναχαιτίζονται με αστυνομικά μέτρα, «firewalls» ή νομικά τεχνάσματα.
Η ιστορία έχει δείξει ότι η Ακροδεξιά μόλις σταθεροποιηθεί προσεταιρίζεται τα συμφέροντα της οικονομικής ολιγαρχίας και εγκαταλείπει την δήθεν φιλολαϊκή πολιτική της.
Σαν απόρροια της καπιταλιστικής κρίσης βλέπει τελικά τον πραγματικό εχθρό της (τα Αριστερά κινήματα και τις λαϊκές κινητοποιήσεις).
Η Αριστερά δεν είναι ο πρώτος στόχος της Ακροδεξιάς. Είναι ο δεύτερος και κυριότερος στόχος.
Φυσικά μιλάμε για μια Αριστερά οργανωμένη, με σαφή ιδεολογία και στόχους.
(Ο Νίκος Τόσκας είναι υποστράτηγος ε.α. και πρώην υπουργός)
ΠΗΓΗ
