Του Χρήστου Καπούτση
Στην άτυπη Σύνοδο των Υπουργών Άμυνας της Ε.Ε., στο Δουβλίνο, συμμετείχε ο ΥΕΘΑ Νίκος Δένδιας, με την ευρωπαϊκή άμυνα να βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα νέο, πολυδιάστατο περιβάλλον απειλών: από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τα drones έως τους βαλλιστικούς πυραύλους, τον κυβερνοχώρο και το Διάστημα.
Κατά την παρέμβασή του ο Έλληνας Υπουργός Εθνικής Άμυνας, υποστήριξε ότι η «Ατζέντα 2030» και η «Ασπίδα του Αχιλλέα» συνιστούν την πρώτη ευρωπαϊκή ολιστική προσπάθεια αντιμετώπισης αυτών των απειλών, ενώ τόνισε τη σημασία της ελληνο-ισραηλινής αναβαθμισμένης στρατιωτικής συμφωνίας, για τον αντιαεροπορικό, anti-drone και αντιβαλλιστικό «Θόλο».
Η ελληνική πρωτοβουλία αποκτά ιδιαίτερη γεωπολιτική βαρύτητα, καθώς η Αθήνα επιχειρεί να μεταφέρει στην ευρωπαϊκή ατζέντα την τουρκική αναθεωρητική πολιτική. Το Αιγαίο, η Ανατολική Μεσόγειος και η Θράκη δεν αποτελούν πλέον αποκλειστικά ελληνοτουρκική υπόθεση, αλλά κρίσιμο τμήμα της ευρωπαϊκής ασφάλειας, όπως επεσήμανε σε δηλώσεις του ο ΥΕΘΑ Ν. Δένδιας.
Συγκεκριμένα, ο Ν. Δένδιας προσερχόμενος στο Άτυπο Συμβούλιο των Υπουργών Άμυνας της ΕΕ, δήλωσε: «Η «Ατζέντα 2030» και η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι η πρώτη ευρωπαϊκή ολιστική προσπάθεια αντιμετώπισης όλων αυτών των απειλών. Και επίσης, θα ήθελα να πω ότι μετά τη χθεσινή υπογραφή της σύμβασης για τον αντιαεροπορικό, anti-drone, αντιβαλλιστικό Θόλο, η Ελλάδα δημιουργεί σε ευρωπαϊκό έδαφος παραγωγική βάση και δυνατότητα, ακριβώς για να αντιμετωπιστούν αυτές οι νέες απειλές.
Έχω επίσης, την πρόθεση να συζητήσω με τους συναδέλφους, να εξηγήσω την πρόκληση που συνιστά ο αναθεωρητισμός στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στη Θράκη, για τον ευρωπαϊκό χώρο, για την ευρωπαϊκή άμυνα, για την ευρωπαϊκή ασφάλεια, για την ασφάλεια των Ευρωπαίων πολιτών».
Η ελληνική προειδοποίηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία υπό το φως της τουρκικής κινητικότητας γύρω από το Καστελόριζο. Η αποστολή τουρκικού ερευνητικού σκάφους στην περιοχή δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί αποκομμένα από την εντεινόμενη αντιπαλότητα Άγκυρας–Τελ Αβίβ και την ταχύτατη αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας–Ισραήλ. Η Τουρκία αντιλαμβάνεται πλέον ότι η διαμόρφωση ενός πλέγματος αμυντικών και τεχνολογικών συνεργασιών στην Ανατολική Μεσόγειο περιορίζει τον γεωπολιτικό της χώρο.
Η τουρκική αντίδραση, επομένως, δεν αφορά μόνο τις θαλάσσιες ζώνες ή τις πάγιες ελληνοτουρκικές διαφορές. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική της Άγκυρας, η οποία επιχειρεί να διαμορφώσει τους περιφερειακούς συσχετισμούς ισχύος πριν παγιωθούν νέα δεδομένα ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ενίσχυση της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας–Ισραήλ, η ευρωπαϊκή διάσταση της ελληνικής αποτροπής και η αυξανόμενη στρατιωτική παρουσία και τεχνολογική διασύνδεση στην περιοχή δημιουργούν για την Τουρκία ένα δυσμενέστερο στρατηγικό περιβάλλον. Η τουρκική κινητικότητα λειτουργεί, συνεπώς, ταυτόχρονα ως μήνυμα διπλωματικής αμφισβήτησης και ως εργαλείο στρατιωτικο-πολιτικής πίεσης.
