Του Ανδρέα Βορύλλα, Βουλευτή Β2 Δυτικού Τομέα Αθηνών – ΝΙΚΗ.
Οι εξαγγελίες του Πρωθυπουργού από το βήμα της 90ής Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης επιχειρούν να δώσουν την εικόνα μιας κυβέρνησης που στρέφεται στα προβλήματα της καθημερινότητας και ανακαλύπτει ξαφνικά την ανάγκη στήριξης των οικογενειών, των εργαζομένων, των συνταξιούχων και των νέων ζευγαριών.
Η ΝΙΚΗ δεν αντιμετωπίζει με μικροκομματική διάθεση κανένα μέτρο που μπορεί να προσφέρει πραγματική ανακούφιση στους πολίτες. Η φορολογική ελάφρυνση των τρίτεκνων οικογενειών, η τιμαριθμοποίηση των αναπηρικών επιδομάτων και ορισμένες από τις παρεμβάσεις για τους συνταξιούχους κινούνται προς θετική κατεύθυνση. Όμως δεν συνιστούν αλλαγή οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής. Πολύ περισσότερο όταν σημαντικό μέρος των εξαγγελιών μετατίθεται για τα επόμενα χρόνια.
Ύστερα από επτά χρόνια διακυβέρνησης, η κυβέρνηση δεν μπορεί να εμφανίζεται ως απλός παρατηρητής των προβλημάτων. Οι πολίτες δεν κρίνουν την οικονομία από τους μακροοικονομικούς δείκτες ούτε από το ύψος ενός πακέτου παροχών. Την κρίνουν στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, στον λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος, στο ενοίκιο και κυρίως σε όσα απομένουν – ή δεν απομένουν – στο τέλος του μήνα.
Η ακρίβεια παραμένει το μεγάλο πρόβλημα.
Ακόμη και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός παραδέχθηκε στη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ ότι αποτελεί το πρώτο ζήτημα που απασχολεί σήμερα την ελληνική κοινωνία και ότι κανένα πρόγραμμα στήριξης δεν μπορεί να το αντιμετωπίσει ολοκληρωτικά.
Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: δεν αρκεί να ενισχύεις περιστασιακά το διαθέσιμο εισόδημα όταν ταυτόχρονα το κόστος ζωής παραμένει υψηλό. Η ονομαστική αύξηση ενός μισθού χάνει μεγάλο μέρος της σημασίας της όταν αυξάνονται τα τρόφιμα, η ενέργεια και κυρίως η κατοικία. Πραγματική αύξηση του εισοδήματος υπάρχει όταν αυξάνεται η αγοραστική δύναμη της οικογένειας. Χρειάζεται λοιπόν ουσιαστικός έλεγχος της αγοράς, αντιμετώπιση ολιγοπωλιακών πρακτικών, χαμηλότερο ενεργειακό κόστος και κυρίως ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής, ώστε η χώρα να πάψει να εξαρτάται υπερβολικά από εισαγόμενα προϊόντα και εξωγενείς ανατιμήσεις.
Δεύτερο μεγάλο πρόβλημα είναι η στέγη.
Η εξαγγελία του «Σπίτι μου ΙΙΙ», ύψους 2 δισ. ευρώ, παρουσιάζεται ως βασική απάντηση στη στεγαστική κρίση. Όμως η επανάληψη προγραμμάτων που ενισχύουν κυρίως τη ζήτηση δεν λύνει το θεμελιώδες πρόβλημα: την περιορισμένη προσφορά προσιτής κατοικίας. Όταν περισσότερα νοικοκυριά αποκτούν πρόσβαση σε χρηματοδότηση και διεκδικούν έναν περιορισμένο αριθμό ακινήτων, δημιουργούνται πρόσθετες πιέσεις στις τιμές. Είναι χαρακτηριστικό ότι και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός αναγνώρισε μετά τη ΔΕΘ ότι τα μέτρα στήριξης της ζήτησης από μόνα τους δεν αρκούν.
Η ΝΙΚΗ προτείνει διαφορετική κατεύθυνση: μαζική επανένταξη των κενών κατοικιών στη μακροχρόνια μίσθωση, ανάπτυξη κοινωνικής κατοικίας, ουσιαστική αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, κανόνες στη βραχυχρόνια μίσθωση και ειδικό τέλος 3% επί της αντικειμενικής αξίας για κατοικίες τραπεζών και funds που παραμένουν κλειστές.
Και εδώ ακριβώς το στεγαστικό συναντά το μεγαλύτερο ίσως εθνικό πρόβλημα των επόμενων δεκαετιών: το δημογραφικό.
Η φορολογική απαλλαγή των τρίτεκνων έως τις 20.000 ευρώ είναι θετική. Όπως θετική είναι και κάθε ουσιαστική ενίσχυση των πολύτεκνων οικογενειών. Η κυβέρνηση ανακοίνωσε επίσης τον «Κουμπαρά για τη Νέα Γενιά», όπου το κράτος θα συνεισφέρει ποσό αντίστοιχο με αυτό που καταθέτουν οι γονείς, έως συγκεκριμένου ορίου.
Όμως η Ελλάδα δεν πρόκειται να αντιμετωπίσει τη δημογραφική της συρρίκνωση με έναν αποταμιευτικό λογαριασμό ή με μεμονωμένες φορολογικές ελαφρύνσεις.
Ένα νέο ζευγάρι χρειάζεται πρώτα να μπορεί να ζήσει. Να έχει σταθερή εργασία, επαρκές εισόδημα, προσιτή κατοικία και τη βεβαιότητα ότι η απόκτηση ενός δεύτερου ή τρίτου παιδιού δεν θα μετατραπεί σε οικονομική δοκιμασία.
Γι’ αυτό η ΝΙΚΗ προτείνει ένα πραγματικό Εθνικό Σχέδιο Δημογραφικής Αναγέννησης: σταθερή οικονομική ενίσχυση για κάθε παιδί, ουσιαστική προστασία της μητρότητας, περισσότερους και επαρκώς στελεχωμένους παιδικούς σταθμούς, πρόσβαση των οικογενειών στην υγεία και κυρίως στεγαστική πολιτική προσανατολισμένη στα νέα ζευγάρια και στις οικογένειες.
Παράλληλα, η εισοδηματική πολιτική πρέπει να αποκτήσει μόνιμο χαρακτήρα. Η ΝΙΚΗ έχει προτείνει τη σταδιακή επαναφορά της 13ης σύνταξης και του 13ου μισθού στο Δημόσιο, σε δύο δημοσιονομικά σχεδιασμένες φάσεις. Η χρηματοδότηση μπορεί να αναζητηθεί μέσα από ανακατανομή μη παραγωγικών δαπανών, έκτακτη φορολόγηση των υπερκερδών των τραπεζών, αυξημένη φορολόγηση των διαδικτυακών παιγνίων, φορολόγηση των κρυπτονομισμάτων και ειδική επιβάρυνση στα κλειστά ακίνητα τραπεζών και funds.
Η Ελλάδα, λοιπόν, δεν χρειάζεται κάθε Σεπτέμβριο έναν νέο κατάλογο παροχών. Χρειάζεται μια διαφορετική κοινωνική και παραγωγική πολιτική.
Μια πολιτική που θα μειώνει πραγματικά το κόστος ζωής, θα κάνει ξανά προσιτή την κατοικία και θα επιτρέπει στον νέο άνθρωπο να δημιουργήσει οικογένεια χωρίς να φοβάται ότι κάθε παιδί αποτελεί ένα ακόμη δυσβάστακτο οικονομικό βάρος.
Γιατί η πραγματική κοινωνική πολιτική δεν είναι να επιστρέφεις περιοδικά στον πολίτη ένα μέρος όσων έχασε από την ακρίβεια. Είναι να δημιουργείς τις συνθήκες ώστε να μπορεί να ζει αξιοπρεπώς από την εργασία του, να αποκτά σπίτι, να μεγαλώνει τα παιδιά του και να σχεδιάζει το μέλλον του με ασφάλεια.
Αυτή είναι η Ελλάδα της Αξιοπρέπειας που προτείνει η ΝΙΚΗ.
