Η συζήτηση που έχει ανοίξει στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας γύρω από το ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτικής και υπουργικής ιδιότητας δεν αφορά μόνο μια θεσμική αλλαγή, αλλά αγγίζει τον πυρήνα της πολιτικής λειτουργίας της κυβέρνησης και τον τρόπο με τον οποίο αυτή συγκροτήθηκε από το 2019 έως σήμερα. Το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού πριν το Πάσχα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, καθώς πολλοί βουλευτές αισθάνονται ότι οδηγούνται σε πολιτική απαξίωση, με περιορισμένο ρόλο και μειωμένη επιρροή στις εκλογικές τους περιφέρειες.
Πέρα όμως από τη συγκυριακή ένταση, η ουσία της κριτικής που διατυπώνεται από στελέχη της παράταξης εστιάζει αλλού όπως στο ποιοι τελικά κυβερνούν. Από την αρχή της θητείας του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να στηριχθεί σε σημαντικό βαθμό σε εξωκοινοβουλευτικά πρόσωπα, πολλά εκ των οποίων προέρχονται από τον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η εξαγγελία για ασυμβίβαστο ερμηνεύεται από πολλούς όχι ως μεταρρύθμιση, αλλά ως επισημοποίηση μιας ήδη υφιστάμενης κατάστασης. Η κριτική εντείνεται από το γεγονός ότι επιχειρείται να αποδοθούν παθογένειες, όπως η πελατειακή λογική ή η διαφθορά, αποκλειστικά στους βουλευτές, παραβλέποντας τις ευθύνες των κυβερνητικών επιλογών.
