Η πολυβραβευμένη παράσταση «Κάθε Τρίτη με τον Μόρι», από το 2019 γνωρίζει τεράστια επιτυχία με πάνω από 300 συνεχόμενα sold out. Ο καταξιωμένος ηθοποιός Γρηγόρης Βαλτινός, έχοντας στο πλευρό του τον Γιάννη Σαρακατσάνη, δημιουργούν μια συγκινητική θεατρική εμπειρία γεμάτη αλήθεια, χιούμορ και συναίσθημα.
Βασισμένο στο παγκόσμιο best seller «Tuesdays with Morrie» των Jeffrey Hatcher και Mitch Albom, το έργο αφηγείται τη βαθιά ανθρώπινη σχέση ενός χαρισματικού καθηγητή και του πρώην μαθητή του, που συναντιούνται κάθε Τρίτη για πολύτιμα μαθήματα ζωής, αγάπης και απώλειας.
Καλεσμένος στο ραδιοφωνικό στούντιο του Αθήνα 9,84 και στην εκπομπή «Ο επισκέπτης της έβδομης μέρας», ο Γρηγόρης Βαλτινός, μίλησε στον Δημήτρη Τζιβελέκη για το έργο και τη βαθιά του επικαιρότητα, τονίζοντας -μεταξύ άλλων- ότι η κοινωνία σήμερα είναι εξουθενωμένη από κρίσεις, ανασφάλεια και τοξικότητα.
«Ο εμφύλιος στην Ελλάδα δεν έχει τελειώσει ποτέ», σημείωσε, υπογραμμίζοντας πως η ανοχή, η αμορφωσιά και η πολιτική εκμετάλλευση συντηρούν έναν φαύλο κύκλο που τραυματίζει συνολικά την κοινωνία.
Για τον ίδιο, η Τέχνη και το Θέατρο δεν μπορούν να υπάρξουν έξω από την πολιτική και την κοινωνία: «Είναι έγκλημα να μην είσαι πολιτικό όν. Είναι έγκλημα να κάνεις θέατρο ανεξάρτητα από την πολιτική, από το κοινωνικό πρόβλημα. Ο καλλιτέχνης, αυτό ακριβώς κάνει, αφουγκράζεται την πολιτική κατάσταση, την κοινωνία, τα προβλήματά της. Το θέατρο είναι η πιο ανθρωποκεντρική τέχνη. Θέτει ερωτήματα, βάζει …φωτιά και αφορμές για ουσιαστική συζήτηση», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο Μόρι, ο ήρωας που υποδύεται στη σκηνή του Θεάτρου Ιλίσια-Βολανάκης, σύμφωνα με τον Γρηγόρη Βαλτινό, είναι μια φωνή αντίστασης απέναντι στον κυνισμό της εποχής. Μια φωνή που μπορεί να χάνεται μέσα στον θόρυβο, αλλά όταν ακουστεί, γίνεται αμέσως αντιληπτή.
«Πρέπει να κοιτάξουμε ξανά τον άνθρωπο, να τοποθετήσουμε την ευτυχία σε μια αγκαλιά, σε απλά καθημερινά πράγματα, μακριά από το life style και την ψευδαίσθηση της επιτυχίας», σημείωσε.
Άλλωστε, η αλλαγή, όπως είπε, ξεκινά από τον μικρόκοσμό μας: «Βελτιώνοντας τον εαυτό μας, βελτιώνουμε το σύνολο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτός που είναι απέναντί μας, είμαστε εμείς», υπογράμμισε.
Αγραμματοσύνη και αμορφωσιά
«Στην Ελλάδα είμαστε λίγο μετά το 1821. Όχι από τη θετική του πλευρά, από την αρνητική. Δεν βλέπω τα πράγματα να έχουν εξελιχθεί ιδιαίτερα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Ισχύει η ίδια νοοτροπία, οι ίδιες φατρίες κομπιναδόρων, το…να τα αρπάξουμε, να μη δουλέψουμε πολύ, να κοροϊδέψουμε το λαό για να βγούμε στις εκλογές. Δεν πειράζει που είμαστε αγράμματοι, δεν πειράζει που είμαστε κοινωνικά, επιστημονικά και πολιτικά αμόρφωτοι, αρκεί να εκλεγούμε, αρκεί να πέσει ο προηγούμενος. Αυτός ο …εμφύλιος δεν έχει σταματήσει ποτέ στην Ελλάδα. Επικαλούμαστε κατά καιρούς αρετές που έχουν κυρίως προέλθει από το DNA της αρχαιότητας, όλη αυτή την κυτταρική μνήμη, γιατί δεν έχουμε να παρουσιάσουμε καινούριες αξίες. Φυσικά, αυτά δεν αφορούν στο σύνολο αλλά σε ένα τεράστιο ποσοστό το οποίο δυστυχώς επηρεάζει ένα λαό, τους αγανακτισμένους, τους αμόρφωτους οι οποίοι πιστεύουν ότι θα έρθει ένας …Μεσσίας και θα μειώσει την ακρίβεια, θα αυξήσει τους μισθούς…».
Ποιο σημείο του έργου τον συγκινεί κάθε φορά
«Το “Κάθε Τρίτη με τον Μόρι’’, είναι ένα έργο για τη ζωή, για την αγάπη, την ευτυχία, το μίσος, την οικογένεια, τα παιδιά, για τις μικρές χαρές που τοποθετούμε γύρω μας και μας κάνουν ευτυχισμένους. Μιλά για την επιτυχία, την αποτυχία, για τη ζωή, για το θάνατο. Σε κάνει να κουβεντιάζεις, να αντιπαρατίθεσαι μετά την παράσταση με την παρέα σου, να μιλάς για αξίες. Συμφιλιώνει τους ανθρώπους και ζεσταίνει τις καρδιές».
Τι θα έλεγε ο Μόρι στην Ελλάδα του σήμερα
«Θα έλεγε να είμαστε περισσότερο ενημερωμένοι και μορφωμένοι, να ασχοληθούμε λίγο με τον εαυτό μας. Έχουμε πετάξει τα βιβλία και είμαστε διαρκώς μπροστά από μια οθόνη. Πρέπει να ξέρουμε τι μας γίνεται, να αποκτήσουμε κριτική ικανότητα. Είμαστε ανυπεράσπιστοι όταν είμαστε ανενημέρωτοι. Εάν έχεις πνευματική δύναμη μπορείς να πετύχεις πάρα πολλά καλά πράγματα. Αργά ή γρήγορα θα καταλάβουμε ότι τα likes, οι… καρδούλες αλλά και η τοξικότητα του διαδικτύου, καθυστερούν τη ζωή, την πρόοδο, τη χαρά, την ευτυχία. Πρέπει οι άνθρωποι να γαντζωθούν από την καλλιέργειά τους, την μόρφωση, την ενσυναίσθηση, από τον διπλανό και όχι να ζουν σαν αγρίμια μέσα σε μια αφιλόξενη πόλη όπου ο ένας είναι εναντίον του άλλου. Πρέπει να γίνουμε κοινωνία, ομάδα, να γίνουμε ένα».
Εξουσία και υποσχέσεις
«Υποτίθεται ότι όλοι οι πολιτικοί θέλουν να δώσουν νόημα στη ζωή μας, στην κοινωνία, να μοιράσουν λεφτά. Όταν όμως έρθουν στην εξουσία, λένε… “δυστυχώς δεν μας αφήνουν να το κάνουμε”. Επειδή στον άνθρωπο αρέσει να ζει με ψευδαισθήσεις, θα ήμασταν πιο ευτυχισμένοι αν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας ήταν … προεκλογικό. Τότε υπάρχουν τα όνειρα, οι ελπίδες, οι υποσχέσεις, μοιράζονται χρήματα στο λαό. Θα ήταν καλύτερο να έχουμε τρία χρόνια προεκλογική περίοδο και … κάτι μήνες διακυβέρνηση. Οι πολιτικοί αυξάνουν την τοξικότητα και την αντιπαλότητα. Ο κόσμος αντιλαμβάνεται το σωστό. Πιστεύω ότι ένας ηγέτης που μπορεί να πάει μπροστά είναι αυτός που μιλάει με ειλικρίνεια, με αγάπη, με ενσυναίσθηση».
Η σημερινή πολιτική σκηνή στην Ελλάδα
«Κάποιοι τοξικοί πολιτικοί, έχουν μετατρέψει την πολιτική σε αλητεία. Πιστεύουν ότι ο τσαμπουκάς, ο αφορισμός, η τοξικότητα, τους δίνουν ψήφους, δύναμη, θεωρούν ότι αυξάνει τους αγανακτισμένους, ότι τους προσηλυτίζει στο κόμμα τους. Όμως, αυτό μειώνει το επίπεδο μιας ολόκληρης κοινωνίας, μιας χώρας. Μειώνει το επίπεδο της πολιτικής. Εκείνο που με ενοχλεί πάντα, είναι πως όταν συμβαίνει κάτι στη χώρα μας, ένα ατύχημα, ένα σκάνδαλο ή οτιδήποτε, ψάχνουμε να βρούμε τους ενόχους της τελευταίας στιγμής. Ποιος ήταν κυβέρνηση, ποιος ήταν υπουργός. Όμως, εγώ είμαι πολύ πιο αυστηρός , δεικτικός και πολύ πιο αριστερός. Πρέπει να αναζητήσουμε ποιοι φταίνε συνολικά τα τελευταία χρόνια και όχι ποιος τελευταίος υπουργός δεν έκανε καλά τη δουλειά του. Με ενοχλεί η πολιτική εκμετάλλευση . Δεν μιλάω ούτε σαν δεξιός, ούτε σαν αριστερός ή κεντρώος. Θέλω να πληρώσουν όλες αυτές οι ομάδες».
Περί…πολιτικών
«Υπάρχουν πολιτικοί μεγάλη ηλικίας, με διαυγέστατο μυαλό και υπάρχουν νέοι πολιτικοί που είναι ανόητοι, αμόρφωτοι και ηλίθιοι. Τους βλέπουμε καθημερινά, έχουν γεμίσει τα κόμματα με τέτοιους πολιτικούς που είναι πραγματική δυστυχία για μια χώρα».
Η δύναμη της απλότητας
«Η δύναμη βρίσκεται στην απλότητα και όχι στην ένταση. Ένας ηθοποιός ή ένας σκηνοθέτης, όσο προχωρούν στην Τέχνη τους, πρέπει να γίνονται πιο απλοί, πρέπει να αφαιρούν. Ότι ακριβώς κάνει και η ζωή. Βλέπουμε ηλικιωμένους ανθρώπους να μιλούν σχεδόν με αποφθέγματα. Είναι όλη η σοφία της ζωής που έχει συγκεντρωθεί σε μια φράση η οποία όσο πιο απλά λέγεται, τόσο πιο δυνατή είναι. Αν έχεις να πεις κάτι σοβαρό, αληθινό και μεγάλο, όσο πιο σιγά και ήρεμα το πεις, τόσο πιο πολύ φωνάζει».
Η Τέχνη ως αντίβαρο στην απαξίωση της πολιτικής και των θεσμών
«Η Τέχνη μπαίνει στο μυαλό και στο αίμα των ανθρώπων, κυκλοφορεί και λειτουργεί βραδυφλεγώς. Βελτιώνει τη μόρφωσή μας, την ευαισθησία μας, την αισθητική μας, τις καθημερινές επιλογές της ζωής και όλο αυτό σταδιακά, γιγαντώνεται. Δεν πρέπει να απομακρυνόμαστε από το βιβλίο, από την Τέχνη, από τη μόρφωση, γιατί όταν μπούμε στο παραβάν για να ψηφίσουμε, δεν ξέρουμε ποιο χαρτάκι να επιλέξουμε».
Η…ουτοπία της ζωής του
«Ποτέ μου δεν πολιτεύτηκα, δεν εντάχθηκα και δεν έγινα μέλος κάποιου κόμματος ακριβώς για να μπορώ να επιλέγω το σωστό από κάθε παράταξη. Έχω περάσει αυτή την … παιδική αρρώστια που έπρεπε όλοι να είμαστε αριστεροί, να είμαστε προοδευτικοί. Μπορώ πια να κρίνω, να έχω την πολυτέλεια και να βλέπω το σωστό χωρίς να κοιτάζω τι χρώμα έχει. Μακάρι να μπορούσα με την ψήφο μου να … φτιάξω μια κυβέρνηση παίρνοντας ανθρώπους και ιδέες από όλα τα κόμματα. Αυτή είναι η ουτοπία της ζωής μου».
Τι τον δίδαξε ο Μόρι
«Ο Μόρι ήρθε και με συνάντησε τη στιγμή που ήμουν … Μόρι. Ως άνθρωπος , πάντα αναζητούσα κάποιες σταθερές. Είχα την τύχη και την ατυχία μαζί, να πρέπει να ωριμάσω νωρίς για να μπορέσω να επιβιώσω. Μεγάλωσα σε μια μη φυσιολογική οικογένεια. Έλειπε το πρότυπο του πατέρα. Μεγάλωσα με στέρηση, με φτώχεια, επομένως, έπρεπε να ωριμάσω γρήγορα. Έπρεπε αυτό που θα επέλεγα να μπορέσει να με ζήσει κιόλας. Διάλεξα το πιο τρελό, μια Τέχνη και είχα την ευλογία να μπορέσει να με ζήσει. Ο Μόρι με βρήκε σε μια στιγμή που τον κατάλαβα απόλυτα. Είναι σαν να ήρθε να με βρει ο ίδιος».
Ο ρόλος του θεάτρου
«Το θέατρο λειτουργεί παρηγορητικά στον πόνο της καρδιάς. Πολιτικά, κοινωνικά, μόνο αφυπνιστικά λειτουργεί. Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν γρήγορα, οφείλουμε να κρατήσουμε τον άνθρωπο. Κινδυνεύουμε να χάσουμε τον άνθρωπο από μέσα μας. Θα ήθελα φεύγοντας ο θεατής από την παράσταση να βιαστεί να πάει κάπου να κουβεντιάσει για το έργο. Είναι μια παράσταση που θα τον απασχολήσει σε όλη του τη ζωή και φαίνεται και από την προσέλευση του κόσμου, ο οποίος έχει στεγνώσει από την ανυδρία και την ψευτιά που υπάρχει γύρω του. Έρχεται να παρακολουθήσει αυτή την παράσταση, να πιει νερό από την πηγή. Εμένα αυτό με γεμίζει ευτυχία».
Η αγάπη ως τρόπος ζωής
«Όλοι φοβούνται τον θάνατο, τα γεράματα. Γι’ αυτό και πρέπει κανείς να φροντίζει να είναι ήρεμος, ευτυχισμένος. Να έχει δίπλα του ανθρώπους που αγαπάει. Δεν είναι απαραίτητο να κάνει οικογένεια, αν δεν θέλει. Και οι φίλοι μας, οι σχέσεις μας, οικογένεια είναι. Ένας άνθρωπος που έχει την αγάπη ως οδηγό, ως τρόπο ζωής, βρίσκεται πιο κοντά στην ευτυχία».
