Συχνά τις αποκαλούμε «αναπηρικές ράμπες» και στη συνείδηση των πολλών, θεωρούνται μια υποδομή που εξυπηρετεί ένα ελάχιστο ποσοστό ανθρώπων: τους χρήστες αναπηρικών αμαξιδίων. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Στον Δήμο Αθηναίων η «αναπηρική ράμπα» είναι, στην ουσία, απλώς μια ΡΑΜΠΑ — ένα πέρασμα για κάθε έναν από εμάς.
Πόσες φορές προσπεράσαμε μια ράμπα χωρίς να τη σκεφτούμε; Πόσες φορές είδαμε ένα αυτοκίνητο να την κλείνει και υποθέσαμε ότι «δεν πειράζει για πέντε λεπτά;».
Το «αόρατο» εμπόδιο που μας αφορά όλες και όλους. Ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο μπροστά ή πάνω σε μια ράμπα δεν εμποδίζει μόνο έναν άνθρωπο σε αμαξίδιο· εμποδίζει τη ροή της ίδιας της πόλης. Σταματά τον γονιό με το παιδικό καρότσι, τον ταξιδιώτη με τη βαλίτσα, τον ηλικιωμένο συμπολίτη μας, το παιδί με το πατίνι του. Όταν η ράμπα ελευθερώνεται, η πόλη αρχίζει και πάλι να «αναπνέει».
«Η προσβασιμότητα στην πόλη δεν είναι απαραίτητη μόνο για τους ανθρώπους με αναπηρία, αλλά για κάθε άνθρωπο».
Δεν αφορά «κάποιους άλλους». Είναι ένα ζήτημα που αφορά: Εσένα σήμερα, που βγήκες για ψώνια με το καρότσι της λαϊκής ή με την ταξιδιωτική σου τσάντα. Εσένα αύριο, που μπορεί να τραυματιστείς και να χρειαστείς τη στήριξη μιας πατερίτσας. Εσένα μετά από χρόνια, όταν τα πόδια σου δεν θα είναι πια τόσο δυνατά.Δεν κυκλοφορούμε ξεχωριστά. Κυκλοφορούμε μαζί.
Όταν μια ράμπα είναι ελεύθερη, δεν ανοίγει απλώς ένας δρόμος· ανοίγει η ίδια η πόλη. Δίνουμε χώρο σε κάθε πολίτη να είναι παρών, να κυκλοφορεί, να συμμετέχει. Γιατί μια πόλη προσβάσιμη για όλους είναι μια πόλη πιο δίκαιη και πιο ανθρώπινη για όλες και όλους.
Για περισσότερες πληροφορίες: https://disability.
