Του Βασιλη Ταλαμαγκα
Οι πολιτικοί σεισμοί σπάνια ξεκινούν με θόρυβο και συνήθως προαναγγέλλονται από τους υπόκωφους κραδασμούς που προκαλούν οι κινήσεις των κορυφαίων παικτών στο παρασκήνιο.
Σήμερα, το Μέγαρο Μαξίμου βρίσκεται αντιμέτωπο με τον μεγαλύτερο ίσως εσωτερικό του εφιάλτη, καθώς η φημολογούμενη άτυπη κοινή στρατηγική των δύο πρώην πρωθυπουργών, του Αντώνη Σαμαρά και του Κώστα Καραμανλή, δείχνει ικανή να κλονίσει τα θεμέλια του επιτελικού κράτους και να αλλάξει ριζικά την πορεία της κεντροδεξιάς παράταξης. Η συμμαχία αυτών των δύο παραδοσιακών «γιγάντων» της Νέας Δημοκρατίας δεν αποτελεί απλώς μια συγκυριακή σύμπλευση, αλλά μια βαθιά πολιτική πρόκληση απέναντι στο μοντέλο διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, το οποίο πολλοί εντός του κόμματος θεωρούν πλέον ξένο προς τις ιστορικές ρίζες της παράταξης.
Εδώ και καιρό, η δυσαρέσκεια σιγοκαίει κάτω από την επιφάνεια, όμως οι τελευταίες πληροφορίες θέλουν τους δύο πρώην αρχηγούς να περνούν σε μια φάση ανοιχτής αμφισβήτησης της κεντρικής γραμμής.
Το λεγόμενο επιτελικό κράτος, που κάποτε παρουσιάστηκε ως το απόλυτο εργαλείο εκσυγχρονισμού και αποτελεσματικότητας, δέχεται τώρα πυρά για υπερσυγκέντρωση εξουσίας, αποξένωση από τη βάση του κόμματος και μια ιδεολογική μετατόπιση προς το κέντρο που αφήνει ακάλυπτο το παραδοσιακό δεξιό ακροατήριο. Ο Αντώνης Σαμαράς, με τον πάντα αιχμηρό και καθαρό πολιτικό του λόγο, και ο Κώστας Καραμανλής, με το ειδικό βάρος της θεσμικής του σιωπής που όταν σπάει προκαλεί κλυδωνισμούς, φαίνεται πως αποφάσισαν ότι η ανοχή τελείωσε και ότι η κεντροδεξιά πρέπει να επιστρέψει στις παραδοσιακές της αξίες.
Το μεγάλο ερώτημα που πλανάται πάνω από την πολιτική σκηνή είναι αν αυτές οι πληροφορίες θα επαληθευτούν πλήρως στην πράξη και με ποιον τρόπο. Οι μυημένοι στα εσωκομματικά της Νέας Δημοκρατίας γνωρίζουν καλά ότι οι δύο άνδρες δεν χρειάζεται να προχωρήσουν σε ακραίες κινήσεις για να επιβάλουν την άποψή τους, παρα αρκεί η συντονισμένη παρουσία τους, οι κοινές δημόσιες παρεμβάσεις τους ή ακόμα και η στήριξη συγκεκριμένων βουλευτών που νιώθουν εγκλωβισμένοι από την κυβερνητική πειθαρχία. Αν η συμμαχία αυτή αποκτήσει μόνιμα χαρακτηριστικά, το Μαξίμου θα βρεθεί σε εξαιρετικά δυσχερή θέση, καθώς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία ή στρατηγική επιλογή θα πρέπει πρώτα να περνά από το άτυπο «φίλτρο» των δύο πρώην προέδρων.
Η ουσία αυτής της σύγκρουσης δεν είναι προσωπική, αλλά βαθιά ιδεολογική και αφορά την ταυτότητα της ίδιας της παράταξης. Από τη μία πλευρά βρίσκεται η λογική του τεχνοκρατικού εκσυγχρονισμού και της διεύρυνσης προς το κέντρο, και από την άλλη η ανάγκη για μια ισχυρή, πατριωτική και κοινωνικά ευαίσθητη δεξιά, που δεν ξεχνά τις ρίζες της και δεν θυσιάζει τις αρχές της στον βωμό της επικοινωνίας. Η ιστορία έχει δείξει ότι η Νέα Δημοκρατία κλυδωνίζεται επικίνδυνα όταν αποκόπτεται από τη βάση της, και αυτό ακριβώς το καμπανάκι κινδύνου χτυπούν οι Σαμαράς και Καραμανλής, επιχειρώντας να βάλουν το καράβι σε μια νέα, αλλά ταυτόχρονα γνώριμη ρότα.
Το αν θα επαληθευτούν οι πληροφορίες για την ολική ρήξη θα κριθεί στις λεπτομέρειες των επόμενων εβδομάδων. Η πολιτική συγκυρία είναι πυκνή και τα περιθώρια ελιγμών για την κυβέρνηση στενεύουν, καθώς η πίεση από τα δεξιά αυξάνεται. Το σίγουρο είναι ότι η συμμαχία των δύο έμπειρων πολιτικών έχει ήδη καταφέρει να αλλάξει τις ισορροπίες και να αποδείξει ότι το επιτελικό κράτος δεν είναι άτρωτο. Η επόμενη μέρα της κεντροδεξιάς γράφεται αυτή τη στιγμή, και οι συγγραφείς της δεν κάθονται πλέον μόνο στα γραφεία του Μεγάρου Μαξίμου.
