ΑΘΗΝΑ / ΠΑΡΙΣΙ, Ιούλιος 2026 – Μια εξαιρετικής σημασίας ελληνική παρουσία πρόκειται να σημειωθεί στον πυρήνα
των διεθνών πολιτιστικών και επιστημονικών δρωμένων στο Παρίσι.
Η γκαλερί |’n Art| της αρχαιολόγου/ ιστορικού τέχνης, μουσειολόγου και επιμελήτριας Νέλλης Φίλη επισφραγίζοντας
τη μακροχρόνια δημιουργική συνεργασία της με τον διακεκριμένο εικαστικό Γιάννη Παπαγιάννη, παρουσιάζει το
πολυσχιδές καλλιτεχνικό εγχείρημα του ‘Six Signatures’. Πρόκειται για μια διεθνή σύμπραξη με τον κορυφαίο βιολιστή,
μαέστρο και συνθέτη Bartu Elci-Ozsoy, η οποία λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο του Παγκόσμιου Συνεδρίου της UNESCO
στη γαλλική πρωτεύουσα.
Η παρουσίαση εντάσσεται στο πρόγραμμα της επίσημης παράλληλης εκδήλωσης (side event) με τίτλο ‘Realistic
Optimism: Science & Culture for a Livable Planet’, και αποτελεί κομβικό σημείο του επίσημου προγράμματος των
παράλληλων εκδηλώσεων του Παγκόσμιου Συνεδρίου. Θα πραγματοποιηθεί στις 16 Ιουλίου 2026, συγχρόνως με τις
εργασίες της UNESCO αναφορικά με τη Διεθνή Δεκαετία των Επιστημών για την Αειφόρο Ανάπτυξη (IDSSD).
Στο επίκεντρο της εκδήλωσης βρίσκεται η ενότητα ‘Six Signatures’ του Γιάννη Παπαγιάννη: έξι νέα έργα του στα οποία
αποτυπώνει εικαστικά τα πρώτα 30 δευτερόλεπτα ισάριθμων αριστουργημάτων του παγκόσμιου ρεπερτορίου
(Debussy, Massenet, L. Boulanger, Elgar, Monti, Brahms). Τα έργα συνιστούν μια απόλυτα βιωματική ανταπόκριση στις
αριστοτεχνικές εκτελέσεις του Bartu Elci-Ozsoy με σπάνιο όργανο του οίκου Stradivarius, συνοδευόμενου από την
ορχήστρα νέων SHARE Ensemble.
Μέσα από την επιμελητική ματιά (Curatorial Analysis) της Νέλλης Φίλη, η οποία βασίστηκε στο πρωτογενές
εννοιολογικό σκεπτικό του καλλιτέχνη, αναδεικνύεται ο τρόπος με τον οποίο ο Έλληνας εικαστικός μετουσιώνει τους
ηχητικούς κώδικες σε ένα σύνθετο ιδίωμα γραμμικών αφηγήσεων και τονικών συσχετισμών, χαρτογραφώντας το
ηχητικό τοπίο σε φυσική, αφηρημένη τέχνη.
Μια τέτοιου είδους σύμπραξη αποδεικνύει πώς η τέχνη και ο πολιτισμός μπορούν να λειτουργήσουν ως παγκόσμια
γλώσσα επικοινωνίας σε υψηλό θεσμικό επίπεδο.
Η γκαλερί |’n Art|, αταλάντευτα προσηλωμένη στην προαγωγή και τη συστηματική διεθνή ανάδειξη των καλλιτεχνών
με τους οποίους συνεργάζεται, υποστηρίζει ενεργά αυτή τη σπουδαία παρουσίαση του Γιάννη Παπαγιάννη στη
γαλλική πρωτεύουσα, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο της ως ενεργού πλατφόρμας παραγωγής υψηλού πολιτισμού και
διανοητικής πρωτοπορίας.
Έξι Υπογραφές (Six Signatures) Έξι έργα, 21 x 29,7 εκ. έκαστο, ακρυλικά σε χαρτί, 2026
‘Κάθε ένας από αυτούς τους έξι πίνακες δομείται αποκλειστικά πάνω στα πρώτα 30 δευτερόλεπτα της εκάστοτε
μουσικής σύνθεσης. Αναζήτησα την πρωταρχική ταυτότητα κάθε κομματιού μέσα στην εναρκτήρια χειρονομία του,
προτού ακόμη ξεκινήσει η ανάπτυξη και οι παραλλαγές της μελωδίας. Η γραμμή του βιολιού σε κάθε έργο λειτουργεί
ως υπογραφή· και όπως ακριβώς μια χειρόγραφη υπογραφή, παραμένει ανεπανάληπτη, αποτυπωμένη με μια
μοναδική, αδιαίρετη κίνηση, αναγνωρίσιμη στην απόλυτη ιδιοσυστασία της. Το πιάνο, από την άλλη πλευρά, συνθέτει
το σταθερό υπόβαθρο, το έδαφος πάνω στο οποίο έρχεται να χαραχθεί αυτή η υπογραφή’. — Γιάννης Παπαγιάννης
Η Ανατομία των Έργων
Επιμελητική ανάλυση: Νέλλη Φίλη
(Η παρούσα κριτική ανάλυση και επιμέλεια των έργων βασίστηκε στο πρωτογενές εννοιολογικό σκεπτικό και τις
σημειώσεις του καλλιτέχνη Γιάννη Παπαγιάννη)
Γιάννης Παπαγιάννης – Clair
Clair de Lune – Claude Debussy Αποδίδοντας την
εκφραστική οδηγία ‘pp’ (pianissimo) του Debussy
—μια επίκληση της αιθέριας, σχεδόν ψιθυριστής
σιωπής— ο καμβάς εκκινεί με μια υποβλητική,
απαλή γαλαζοπράσινη-γκρίζα τονική πλύση
(wash), η οποία διαλύεται κάθετα, σαν διάχυτο
σεληνόφως. Αυτό το ατμοσφαιρικό υπόβαθρο
ενσωματώνει το πιάνο, του οποίου οι απαλές
συγχορδίες, με διακριτική χρήση πεντάλ, σβήνουν
οργανικά μέσα σε μια ρευστή ηχητική ομίχλη.
Διασχίζοντας το ευαίσθητο πεδίο από αριστερά
προς τα δεξιά, μια ενιαία, λεπτή γραμμή σε
απόχρωση λεβάντας υψώνεται σε τρεις απαλές
κορυφές προτού υποχωρήσει με εξαιρετική χάρη·
πρόκειται για το βιολί, το οποίο αρθρώνει την ίδια
χαμηλόφωνη, εσωτερική δυναμική σε μια
απόλυτη καλλιγραφική ισορροπία.
Γιάννης Παπαγιάννης – Thaïs
Meditation from Thaïs – Jules Massenet Σε
απόλυτη συνάφεια με την εκφραστική ένδειξη
‘cantabile’ του Massenet —μια προσταγή για
μελωδική απόδοση με πλήρεις, θερμούς και
αντηχούντες τόνους— το υπόβαθρο εκδηλώνεται
ως ένα ακτινοβόλο, φωτεινό ροζ-χρυσό. Το πιάνο
αρθρώνεται μέσα από εκλεπτυσμένες, οριζόντιες
πινελιές θερμού κεχριμπαριού, συνθέτοντας ένα
διακριτικό αρμονικό στρώμα κάτω από την κύρια
μελωδία. Υπεράνω αυτού του λαμπρού πεδίου, το
βιολί εισέρχεται ως μια ενιαία, συμπαγής,
τοξοειδής γραμμή —με σαφώς εντονότερη
υλικότητα και παρουσία σε σύγκριση με το Clair
de Lune— η οποία ανέρχεται και υποχωρεί μέσα
στα όρια μιας μοναδικής, αδιάλειπτης αναπνοής.
Γιάννης Παπαγιάννης – Lili
D’ un Matin de Printemps – Lili Boulanger
Αποδίδοντας την εκφραστική οδηγία ‘vif et leger’
της Boulanger —μια έναρξη ζωηρή και ανάλαφρη,
όπου τα δύο όργανα εισέρχονται σχεδόν
ταυτόχρονα ανταλλάσσοντας ταχείες μουσικές
φιγούρες ως έναν ζωντανό διάλογο μεταξύ δύο
φωνών— ο καμβάς αναπτύσσεται πάνω σε ένα
ιριδίζον, ασημένιο υπόβαθρο. Διάσπαρτες
πινελιές αποτυπώνουν με ακρίβεια τις γρήγορες,
επαναλαμβανόμενες φιγούρες του πιάνου,
μετατρέποντας το φόντο σε ένα συγκροτημένο
ρυθμικό πεδίο. Δύο σκουρότερες, συμπαγείς
γαλαζοπράσινες (teal) κηλίδες σημειώνονται στο
κέντρο, υποδηλώνοντας τις ισχυρές, δυναμικές
παρεμβάσεις του πιάνου. Υπεράνω αυτού του
πολυσύνθετου ρυθμικού ιστού, μια ενιαία, λεπτή
πράσινη γραμμή διατρέχει το ανώτερο τμήμα της
σύνθεσης σε μια συνεχή κυματοειδή κίνηση χωρίς
βρόχους ή επιστροφές, χαρτογραφώντας τον
φωτεινό, ιδιοσυγκρασιακό και απρόβλεπτο
χαρακτήρα του βιολιού.
Salut d’ Amour – Edward Elgar Σχεδιασμένο από
τον Elgar ως ένα προσωπικό δώρο προς τη
μέλλουσα σύζυγό του και με την εκφραστική
ένδειξη ‘dolce’ (γλυκά), το έργο αναπτύσσεται
πάνω σε ένα σχεδόν λευκό, αιθέριο υπόβαθρο. Το
πιάνο μετουσιώνεται σε μια γαλήνια, οριζόντια
ζώνη από πινελιές θερμής ώχρας —
υποδηλώνοντας μια νωχελική, οικεία ηρεμία— η
οποία διακόπτεται από δύο διακριτικές,
βαθύτερες πορτοκαλί εμφάσεις. Υπεράνω αυτού
του εσωτερικού τοπίου, το βιολί εκδηλώνεται ως
μια ενιαία ροζ γραμμή, η οποία υψώνεται σε ένα
απαλό, επίμηκες τόξο κατά μήκος του ανώτερου
μισού του καμβά και σβήνει σταδιακά προς τη
δεξιά του άκρη. Απαλλαγμένη από διορθώσεις ή
δεύτερες σκέψεις, η πρωτογενής αυτή γραμμή
παραμένει μια καθαρή, αυθεντική χειρονομία
λυρισμού.
Γιάννης Παπαγιάννης – ICsardas
Csardas – Vittorio Monti Αντικατοπτρίζοντας τη
δομική αρχιτεκτονική μιας σύνθεσης που εκκινεί
με τέσσερα ισχυρά, εμφατικά χτυπήματα πιάνου
(‘forte’) προτού εισέλθει το βιολί, το αριστερό
τμήμα του καμβά απομονώνει ισάριθμα διακριτά,
σκοτεινά γεωμετρικά μπλοκ μέσα σε ένα πιο
ψυχρό και φωτεινό τονικό πεδίο. Κατά τη ροή της
σύνθεσης, το υπόβαθρο βαθαίνει σε ένα
ταραγμένο, δυναμικό ροδοκόκκινο, όπου το πιάνο
μετουσιώνεται σε μια ρυθμική ζώνη από καφέ
κύβους που προελαύνουν σταθερά σε όλο το
πλάτος του έργου. Έναντι αυτού του
μεταβαλλόμενου εδάφους, το βιολί εκρήγνυται
ως μια συμπαγής γραμμή με απτή, ανάγλυφη
υφή, η οποία ανέρχεται απότομα από το
κατώτερο τμήμα και μεταβάλλεται σε ένα
λαμπερό πορτοκαλί καθώς προσεγγίζει την
κορύφωσή της.
Γιάννης Παπαγιάννης – Dance 5
Hungarian Dance no 5 – Johannes Brahms
Τοποθετημένο έναντι ενός θερμού και
θυελλώδους υποβάθρου από βαθύ ρόδο και
κεχριμπάρι, το έργο μεταφράζει την παρουσία του
πιάνου σε μια πυκνή, επαναλαμβανόμενη ζώνη
συμπαγών αποτυπωμάτων, τα οποία αναπηδούν
επίμονα κατά μήκος του κάτω μέρους του καμβά,
χωρίς καμία παραλλαγή στο ρυθμικό τους μοτίβο.
Πάνω από αυτό το δομικό υπόστρωμα, μια ενιαία,
σκούρα βυσσινί γραμμή ιχνηλατεί δύο πλήρεις
μουσικές φράσεις σε διάρκεια είκοσι επτά
δευτερολέπτων. Κάθε φράση κλιμακώνεται
σταδιακά μέσα από γωνιώδεις διακυμάνσεις,
εξάρσεις και πτώσεις, προτού υποστεί μια
αιφνίδια, απότομη ρήξη στην κορύφωσή της. Οι
δύο αυτές διακοπές εκδηλώνονται ως σχεδόν
πανομοιότυπα οπτικά συμβάντα —μια
καθηλωτική επανάληψη που αποτελεί το
μοναδικό δομικό χαρακτηριστικό του έργου
Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα: Γιάννης Παπαγιάννης
Ο Γιάννης Παπαγιάννης γεννήθηκε το 1962 στην Αθήνα και ζει και εργάζεται στο Κεντ (Kent) του Ηνωμένου Βασιλείου.
Είναι απόφοιτος της Bath Academy of Art (1982-83), ενώ ολοκλήρωσε τις ανώτατες σπουδές του στο Byam Shaw School
of Art στο Λονδίνο (1983-86). Από το 1999 έως το 2011 δίδαξε εικαστικά στο Κολλέγιο Τέχνης και Design Βακαλό
(ακαδημαϊκό συνεργάτη του Πανεπιστημίου του Derby).
Η εικαστική του πρακτική επικεντρώνεται στη ζωγραφική, το σχέδιο και τα μεικτά μέσα. Το έργο του διερευνά σε βάθος
τα όρια της φόρμας, της υλικότητας και του χώρου, μεταφράζοντας σύνθετες οντολογικές και υπαρξιακές έννοιες σε
υποβλητικές οπτικές αφηγήσεις. Μέσα από τη χαρακτηριστική χειρονομιακή αφαίρεση, τη χρήση τολμηρών χρωμάτων
και τη δομική ισορροπία, ο καλλιτέχνης ενεργοποιεί τον ασυνείδητο νου και προκαλεί την αντίληψη του θεατή.
Κεντρικό άξονα της πρόσφατης έρευνάς του αποτελεί ο διάλογος μεταξύ των ηχητικών ερεθισμάτων και της εικαστικής
αποτύπωσης, μετατρέποντας τη μουσική σε χειροπιαστή, αφηρημένη τέχνη.
Έχει παρουσιάσει τη δουλειά του σε πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (όπως
στις γκαλερί Ώρα, Νέες Μορφές, ΤινΤ, στο Μουσείο Μπενάκη, στο Μουσείο της Πόλης των Αθηνών κ.ά.). Έργα του
βρίσκονται σε σημαντικές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, μεταξύ των οποίων στο Μουσείο Βορρέ, στο Μουσείο της
Πόλης των Αθηνών, στη Δημοτική Πινακοθήκη Κυκλάδων (Σύρος), καθώς και στις Συλλογές Χάρη Αντωνίου, Παναγιώτη
Δ. Καγκελάρη, Αντώνη & Άζιας Χατζηιωάννου, Χρήστου & Πόλυς Κολλιαλή, και Σταύρου Τσιγκόγλου.
Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται με την γκαλερί |’n Art|, αναπτύσσοντας πρωτοποριακά projects που προάγουν τον
διαπολιτισμικό και διεπιστημονικό διάλογο σε υψηλό θεσμικό επίπεδο.
ΠΗΓΗ
