Την τελευταία επταετία, διάστημα κατά το οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέχει τα ηνία της εξουσίας και της διακυβέρνησης του τόπου, μια από τις περισσότερο… χαριτωμένες παραμέτρους της κυριαρχίας που παγιώθηκε, αφορά τη λεγόμενη «φρουρά». Προσωπικότητες με αφετηρία το ακραίο κέντρο ή την ακροδεξιά, που συνασπίστηκαν προς υπεράσπιση του Κυριάκου Μητσοτάκη και δευτερευόντως της κυβέρνησής του, πόσο μάλλον της παράταξης της Νέας Δημοκρατίας, την οποία είχαν διακριθεί να πολεμούν στην προηγούμενη διαδρομή τους.
Από όσα λένε και γράφουν τα μέλη της «φρουράς», μπορεί εύκολα να διαγνώσει κανείς τις βαθύτερες στρατηγικές στοχεύσεις της σημερινής κυριαρχίας, μέσω non-paper, τα οποία αναπαράγονται σχεδόν ατόφια, και κατά συνέπεια εξασθενίζουν την παρέμβασή τους και προκαλούν ειρωνικά χαμόγελα.
Το τελευταίο διάστημα, στη σκιά του σκανδάλου για το οποίο ελέγχεται ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος, μπορεί κανείς να ιχνηλατήσει στις δημόσιες παρεμβάσεις της «φρουράς», την προδιάθεση να… σεντραριστούν υπουργοί και κορυφαία στελέχη του κομματικού οργανισμού της Νέας Δημοκρατίας, ώστε οι ευθύνες να σταματήσουν στο δικό τους επίπεδο, και να μην προκληθούν ρωγμές στον πυρήνα της κεντρικής εξουσίας.
Η τακτική είναι γνωστή και αναμενόμενη. Απαντάται μάλιστα σε χρονικές συγκυρίες κατά τις οποίες μια πολιτική ηγεμονία βρίσκεται σε υποχώρηση, σε συρρίκνωση, σε αποδρομή, και οι ισορροπίες εντός του συστήματος αναπόφευκτα αναδιατάσσονται και επικαιροποιούνται.
Η ιστορική εμπειρία ωστόσο έχει αποδείξει και κάτι ακόμη, ενοχλητικό και υπό προϋποθέσεις επικίνδυνο. Από τη στιγμή που αποσυντίθεται η εσωτερική συνοχή μιας πολιτικής κυριαρχίας, και ξεκινούν τα… σεντραρίσματα, ο δρόμος είναι χωρίς επιστροφή. Και οδηγεί στην κατάρρευση αυτής της ηγεμονίας.
Στη διαδρομή για την κατάληξη αυτή, αλλά και στην ίδια την κατάληξη, καταμετρώνται… «θύματα» και απώλειες, από τη στιγμή που δεν είναι εύκολο να ελεγχθούν όλες οι επιμέρους παράμετροι, και να υλοποιηθεί… ατόφιο ένα αρχικό σενάριο στρατηγικής.
Τα παραπάνω δεδομένα επιδεινώνονται για τη σημερινή εκδοχή της Νέας Δημοκρατίας υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, λόγω της παρουσίας πολλών… περαστικών. Δηλαδή, πολιτικών και στελεχών από άλλους χώρους, που εμφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια στην Κεντροδεξιά και τους ανατέθηκαν προβεβλημένοι ρόλοι, με αποτέλεσμα τα παραδοσιακά, ιστορικά στελέχη του κόμματος να αισθάνονται ότι… παρκάρονται στο περιθώριο.
Δεν πρέπει ακόμη να ξεχνάμε ότι, ζούμε στην εποχή των social media, όπου όλα ταξιδεύουν πιο γρήγορα. Και είναι εξαιρετικά δύσκολα να προβλεφθούν, να αποφευχθούν πολιτικές ζημιές. Πόσο μάλλον να διορθωθεί εκ των υστέρων η ζημιά που τα συνοδεύει.
