Η Ευρώπη της μετριοπάθειας, της σύνεσης και του ήπιου λόγου, μας έχει προ πολλού… (από)χαιρετήσει. Οι κοινές διαδρομές δεκαετιών της νέας κοινής πατρίδας μας, ως ενσάρκωσης του ονείρου των πατέρων της Ένωσης για τη συγκρότηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης, πρωτίστως με πολιτική συνοχή, και δευτερευόντως με οικονομική, όπως υπαγορεύει η ευρωζώνη, οδήγησαν σε αξιακά, ηθικά και αισθητικά αδιέξοδα. Οι ευρωπαϊκοί λαοί, τα τελευταία αρκετά χρόνια, έχουν… στρίψει δεξιά. Πολύ δεξιά. Αντισυστημικά. Απέναντι στο σύστημα. Κάθε φορά που βρίσκουν κάλπη εκλογικής αναμέτρησης μπροστά τους, επιλέγουν να τιμωρήσουν το σύστημα, όπως εκείνοι το αντιλαμβάνονται. Αδιαφορώντας για τις όποιες αρνητικές συνέπειες της επιλογής τους, και την έλλειψη εξορθολογισμένης προσέγγισης.
Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στις Ηνωμένες Πολιτείες, μέχρι τον πυρήνα του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, για τον επόμενο περίπου έναν χρόνο, εκλογικές αναμετρήσεις που είναι προγραμματισμένες να διεξαχθούν, αλλά και όσες… προκύψουν στην πορεία, διαμορφώνουν και ενισχύουν ένα συνολικό μωσαϊκό αποσταθεροποίησης των σημερινών δεδομένων. Αποσταθεροποίησης του συστήματος. Και ενίσχυσης των αντισυστημικών ρευμάτων, που στη συντριπτική πλειονότητά τους εντοπίζονται στα δεξιά του πολιτικού και ιδεολογικού φάσματος.
Ακόμη και με τον τραμπισμό συρρικνωμένο στις ΗΠΑ, οι κοινωνικές ιαχές στη σημαντικότερη Δημοκρατία του πλανήτη, παραμένουν εύηχα εκκωφαντικές, πέρα και μακριά από την αναζήτηση και επιδίωξη συμπτώσεων, συμπράξεων, συναινέσεων και συνθέσεων. Στο Ισραήλ, η απαλλαγή του εβραϊκού έθνους από την ανορθογραφία Νετανιάχου, περνά αναπόφευκτα μέσα από άλλες δεξιές συνθέσεις, έστω και περισσότερο κεντρογενείς. Στην Ευρώπη μας, στη Γαλλία του Διαφωτισμού, το διαρκές εργαστήρι καινούριων ιδεών και ρευμάτων, που ιστορικά και εμπειρικά πηγαίνουν συλλογικά μπροστά την ανθρωπότητα, η Μαρίν Λεπέν ετοιμάζεται να υποδυθεί μια… ακραία Μαριάν. Στην Ιταλία, η διατήρηση του imperium για τη Τζόρτζια Μελόνι, περνά αναπόφευκτα μέσα από την αναλλοίωτη υπεράσπιση δεξιών ιδεών. Στη Γερμανία, ο ετοιμόρροπος Μεγάλος Συνασπισμός υπό τον ατροφικό ηγετικά Φρίντριχ Μερτς, μοιάζει ανήμπορος να αποτρέψει την επέλαση του ακραίου AfD. Στη Μεγάλη Βρετανία, ενδεχόμενη πρόωρη προσφυγή στις κάλπες από τον Άντι Μπέρναμ, θα άνοιγε το δρόμο προς την εξουσία για το Reform του Νάιτζελ Φάρατζ, με τα… χιουμοριστικά αποτελέσματα που θα είχε μια τέτοια εξέλιξη. Και στην Ισπανία, ο δημοφιλέστερος πολιτικός της Ευρώπης, Πέδρο Σάντσεθ, φαντάζει ως το τελευταίο σύνορο και ανάχωμα απέναντι στα άκρα και τις ακρότητες που τα συνοδεύουν.
Στην Ελλάδα, η «δεξιά» κυριαρχία στη ροή του εκλογικού σώματος φαντάζει ανεμπόδιστη και αναπόφευκτη. Μετά από μια αυτοδύναμη επταετία Μητσοτάκη στην εξουσία, το αναπότρεπτο πλειοψηφικό κοινωνικό αίτημα για πολιτική αλλαγή, δεν περνάει μέσα από την πολιτική και ιδεολογική γειτονιά της Κεντροαριστεράς, αλλά της ίδιας της Δεξιάς και Κεντροδεξιάς «πολυκατοικίας». Με το νέο κόμμα που δρομολογεί να ιδρύσει ο Αντώνης Σαμαράς, να εξελίσσεται στον παράγοντα καμπής και τομής για τις πολιτικές διεργασίες μέχρι τις εκλογές, και κυρίως… μετά από αυτές.
Η έντονη πολεμική που ξεκίνησε λαχανιασμένα το Μέγαρο Μαξίμου μετά τις διακοπές του Αυγούστου, επιβεβαιώνει ότι η ανησυχία για τις διευρυμένες προοπτικές του κόμματος Σαμαρά, υπερβαίνει κατά πολύ τις… διασκεδαστικές εκτιμήσεις ενσωματωμένων δημοσκόπων και αναλυτών, περί «αμελητέας» ποσότητας, στα όρια του 3%. Θα πρέπει να θεωρείται δεδομένο ότι, η πολεμική αυτή θα επιμείνει και θα ενταθεί το επόμενο διάστημα. Και θα οδηγήσει σε ένταση που θα εκτονωθεί μονάχα μέσα από… πολιτικές θυσίες. Και την κρίση του εκλογικού σώματος φυσικά.
Στην περίπτωση κατά την οποία το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά κινηθεί σε διψήφια επίπεδα ποσοστών, είναι περίπου βέβαιο ότι η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν θα καταφέρει να ξεπεράσει το όριο του 25%, μια δραματική εξέλιξη που θα πυροδοτήσει δραματική εσωτερική ένταση στην ιστορική και κυρίαρχη παράταξη της Κεντροδεξιάς στη χώρα μας. Η επιθυμία του αμερικανικού παράγοντα αλλά και των Ευρωπαίων για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας και στην Ελλάδα, μετά την… αστοχία υλικού της αυτοδύναμης επταετίας Μητσοτάκη, θα οδηγήσει στην αναζήτηση συνθέσεων χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο Μέγαρο Μαξίμου. Και κατά πάσα πιθανότητα θα αποτρέψει τις δεύτερες κάλπες, που πρακτικά δεν θα είχαν να προσφέρουν κάτι το ουσιαστικά διαφορετικό στις διαμορφωθείσες πολιτικές ισορροπίες από την πρώτη κάλπη. Και, αν το έκαναν, πιθανότατα θα ενίσχυαν τον Αλέξη Τσίπρα…
Στο Μέγαρο Μαξίμου, όσες ψύχραιμες και νηφάλιες φωνές έχουν απομείνει δίπλα στον σημερινό Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, αντιλαμβάνονται πλήρως τα παραπάνω δεδομένα. Και… προετοιμάζουν το έδαφος για τις μετεκλογικές εξελίξεις, πρωτίστως σε επίπεδο ψυχολογικής διαχείρισης.
