Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, ο οποίος θα πρωταγωνιστήσει στη μολιερική κωμωδία «Κατά Φαντασίαν Ασθενής» σε διασκευή – σκηνοθεσία Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα, ήταν ο «Ο Επισκέπτης της έβδομης μέρας» στην εκπομπή του Δημήτρη Τζιβελέκη στον Αθήνα 9.84.
Ο δημοφιλής πρωταγωνιστής προχώρησε σε μια κοινωνικοπολιτική ανάλυση με αφορμή το έργο. Συνέδεσε την κλασική κωμωδία του Μολιέρου με τα σύγχρονα κοινωνικά αδιέξοδα, την πολιτική πραγματικότητα και την έλλειψη ηθικής στην εποχή μας.
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης χαρακτήρισε τον ρόλο του ως ένα καλλιτεχνικό όνειρο και μίλησε για την ψυχολογία του σύγχρονου ανθρώπου:
«Είναι όνειρο κάθε ηθοποιού να παίξει το “Κατά Φαντασίαν Ασθενής” ή έστω έναν Μολιέρο. Πόσο μάλλον δε αυτό που είναι για μένα το καλύτερό του έργο. Επειδή ξέρω ότι πλέον ζω σε μια παθογόνα κοινωνία, ξέρω ότι μας έχει φορτίσει η κοινωνία μας —και όχι μόνο εδώ αλλά παγκοσμίως— με τεράστιες φοβίες, καταλαβαίνω τι αντίκτυπο μπορεί να έχει, μέσα από τη διακωμώδηση της φοβίας, να καταδείξεις ότι ο άνθρωπος βάλλεται από παντού».
Αναλύοντας τον χαρακτήρα του Αργκάν, εστίασε στον οικονομικό και ψυχολογικό μηχανισμό που στήνεται γύρω από έναν φοβισμένο άνθρωπο:
«Αυτός ο άνθρωπος, ο Αργκάν που υποδύομαι, έχει φτιάξει έναν δικό του κόσμο, έχει κλειστεί, έχει ταμπουρωθεί εκεί μέσα, νομίζει ότι είναι άρρωστος. Φροντίζουν, βέβαια, και γύρω του να του το ενισχύσουν γιατί θα κερδίσουν λεφτά από αυτόν, άρα είναι οικονομικό το όφελος. Αλλά όλη η γοητεία είναι να δείξουμε ότι ένας φοβισμένος άνθρωπος συνεχίζει να πείθει τον εαυτό του αλλά και τους άλλους ότι είναι άρρωστος. Συμβαίνει και σήμερα αυτό. Και μάλιστα, εκεί καταλήγει το συμπέρασμα, ότι ο Αργκάν ζητά και την αυτολύπηση αλλά και τον οίκτο από τους άλλους. Και αυτό είναι το μυστικό της σύγχρονης κοινωνίας. Όλα τα θύματα πλέον, πιστεύω, δεν γίνονται θύτες, αλλά τα θύματα φτάνουν σε υπερβολικό βαθμό να είναι θύματα και να ζητούν τον οίκτο. Είναι σαν να ζητάς ελεημοσύνη από μια κυβέρνηση να σε λυπηθεί. Και αυτό το φροντίζει η εκάστοτε κυβέρνηση».
«Η σύγχρονη πολιτική αυτοσατιρίζεται»
«Ο Μολιέρος δεν θα μπορούσε να σατιρίσει τη σημερινή εποχή, διότι η σύγχρονη πολιτική είναι αυτοσατιριζόμενη. Δεν χρειάζεται να τους σατιρίσεις. Σατιρίζονται μόνοι τους. Γιατί η ξύλινη γλώσσα τους έχει βγάλει και αγκάθια, έχει βγάλει και πρόκες, έχει βγάλει πάρα πολλά. Δεν είναι καθόλου ευέλικτη η γλώσσα τους και συνήθως, όταν μιλούν, η γελοιότητά τους εκφράζεται αυτομάτως. Δεν έχουν επί της ουσίας να πουν τίποτα. Κάποτε η ηθική ήταν αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής. Πλέον δεν υπάρχει ηθική. Άρα, λοιπόν, όλα αυτά που λέγονται δεν έχουν βάση. Δεν στηρίζονται στον άνθρωπο, δεν στηρίζονται στην ηθική. Στηρίζονται μόνο σε μια χρηματιστηριακή, οικονομική πολιτική που δεν αφορά καμία ανθρώπινη συνείδηση».
«Η τηλεοπτική πραγματικότητα προλαβαίνει τη δική μας σάτιρα»
«Πολύ συχνά σκεφτόμαστε να γράψουμε επιθεώρηση, αλλά μας προλαβαίνουν τα τηλεοπτικά πάνελ. Δεν προλαβαίνεις να γράψεις ένα αστείο. Βγαίνουν κάποιοι και είναι πιο αστείοι από εμάς. Ακόμα και οι παρουσιαστές των ειδήσεων —λες και είναι υποχρεωμένοι να κάνουν αστεία— λένε «έσκασε βόμβα» και γελάνε».
Η σάτιρα και η “μοντέρνα” κατάθλιψη
«Αν δεν υπήρχε η σάτιρα και πραγματικά αν δεν υπήρχε και αυτή η ελληνική σάτιρα… Γιατί, ξέρετε, ως ιδιοσυγκρασία ήμασταν πάντα αρκετά σαρκαστικοί και καυστικοί, πρώτα απ’ όλα με τον ίδιο μας τον εαυτό, με την ίδια μας τη φύση ως Έλληνες. Ακόμα και τα πιο δύσκολα προβλήματα στο παρελθόν τα αντιμετωπίζαμε με τη σάτιρα. Αν λοιπόν δεν είμαστε σε κατάσταση να το διαχειριστούμε αυτό και περάσουμε σε αυτή τη μοντέρνα κατάθλιψη που μας έχει φέρει όλη η Ευρωπαϊκή Ένωση —η οποία βρίσκεται σε κατάρρευση και έτσι καταρρέει και ο κοινωνικός περίγυρος και ο πληθυσμός— αν δεν μπορούσαμε, λοιπόν, να διαχειριστούμε αυτή την κατάθλιψη, τη σερβιρισμένη από τις μοντέρνες πολιτικές, και χάσουμε το όπλο της σάτιρας, θα καταστραφούμε ως πολίτες».
«Η επανάσταση θα έρθει εκ των έσω»
«Παλαιότερα χαρακτηρίζαμε τη μάζα σαν τον ελέφαντα, ότι κοιμάται, όπως και ο ελέφαντας. Αλίμονο όμως αν ξυπνήσει και αλλάξει πλευρό, θα μας καταπλακώσει όλους. Η επανάσταση θα έρθει εκ των έσω. Αλλά πρέπει να είμαστε καλλιεργημένοι για να κάνουμε αυτή την επανάσταση. Γιατί, δυστυχώς, το τέρας της πολιτικής είναι τεράστιο».
«Είμαστε ανιστόρητοι»
«Δεν παραδειγματιζόμαστε από το παρελθόν και από την ιστορία μας. Γι’ αυτό, λοιπόν, είμαστε στο κενό και δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Νομίζουμε ότι αυτά που συμβαίνουν, συμβαίνουν τώρα, ότι είναι καινούργια. Δεν είναι καινούργια. Αν αυτή τη στιγμή κάνουμε ένα γκάλοπ, βγούμε έξω και ρωτήσουμε γιατί ο Χίτλερ εξολόθρευσε τους Εβραίους, δεν θα ξέρει να απαντήσει κανείς. Αν βγούμε και πούμε τη λέξη αντισημιτισμός, δεν ξέρει κανείς να απαντήσει τι σημαίνει. Είμαστε ανιστόρητοι».
Η «ασθένεια» της Ελλάδας και η ανάγκη για ριζική αναθεώρηση
«Ηθική κατάρρευση και κατάθλιψη, αυτό πρέπει να εξυγιάνουμε. Πρέπει να ξυπνήσουμε τους Έλληνες, να ξαναβρούν τη φυσιογνωμία τους. Η πλήξη και η αδιαφορία είναι δύο τεράστιες, πολύ σύγχρονες ασθένειες. Αν δεν στοχεύσουμε στα σχολεία, στις μικρές ηλικίες, ώστε να εκπαιδεύσουμε τους νέους ανθρώπους διαφορετικά —με τα αποτελέσματα να είναι ορατά μετά από 20-25 χρόνια— δεν θα καταφέρουμε τίποτα, δυστυχώς».
Η μεγαλύτερη πρόκληση
«Η ταυτότητα που έχουμε χάσει σαν Έλληνες και πρέπει να την ξαναβρούμε. Αυτή είναι η τεράστια πρόκληση. Ο Έλληνας πάντα είχε καλοσύνη, σαρκασμό και αυτογνωσία για αυτό που του συμβαίνει. Ο Έλληνας δεν ζούσε με τη νοσταλγία, ζούσε με το σήμερα και για το μέλλον, αλλά περισσότερο για το σήμερα. Πλέον ο Έλληνας νιώθω ότι ζει μόνο με τη νοσταλγία».
