του Χρήστου Καπούτση
Με αφορμή το «Εθνικό τσίρκο» της ΔΕΘ…
Συνιστώ ψυχραιμία. Σύνεση. Αυτοσεβασμό. Και, κυρίως, σεβασμό σε κάθε πολίτη αυτής της χώρας, που πασχίζει καθημερινά να σταθεί όρθιος και αξιοπρεπής στη σκληρή μάχη της επιβίωσης.
Στην ακρίβεια, στον πληθωρισμό, στο βενζινάδικο, στους λογαριασμούς και, πάνω απ’ όλα, στον εμπαιγμό των προεκλογικών υποσχέσεων, που πολλές φορές αγγίζει τα όρια της πολιτικής εξαπάτησης.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έχουμε τώρα δημοσκοπήσεις για τις… δεύτερες και τρίτες επαναληπτικές εκλογές, ενώ δεν έγιναν ακόμη οι πρώτες! Και, μάλιστα, διακινούνται ήδη σενάρια κυβερνητικών συνεργασιών.
Πολιτικοί, πολιτικάντηδες και καρεκλοκένταυτα στελέχη. Άνθρωποι που δεν έχουν εργαστεί ούτε μία ημέρα στην πραγματική οικονομία, αλλά πλούτισαν ή αναρριχήθηκαν χάρη στο κόμμα ή στο όνομα. Πρόσωπα που προάγονται αναξιοκρατικά, με κομματικά κριτήρια, ενώ άνθρωποι που πραγματικά εργάζονται και παράγουν παραμένουν στο περιθώριο.
Και δίπλα τους, ένα ολόκληρο σύστημα: δημοσκόποι, κομματικοί παράγοντες, κομματικοί δημοσιογράφοι, κομματάρχες, αργόμισθοι δήθεν διανοούμενοι, καθεστωτικοί σχολιαστές και πρόσωπα που αλλάζουν πολιτικό χρώμα όταν αυτό εξυπηρετεί την καριέρα και την… κονόμα τους.
Έλεος!
Ο κόσμος δεν αντέχει άλλη πολιτική παραφροσύνη. Άλλη κομματική αλαζονεία. Άλλη περιφρόνηση της νοημοσύνης του. Σεβαστείτε τον πολίτη.
Δεν είναι αριθμός σε μια δημοσκόπηση. Δεν είναι χειροκροτητής. Δεν είναι κομματικός πελάτης.
Είναι ο άνθρωπος που πληρώνει τον λογαριασμό και σας ανέχεται…
Και κάποια στιγμή, αυτός ο άνθρωπος έχει κάθε δικαίωμα να ζητήσει λογαριασμό από εκείνους που κυβερνούν, από εκείνους που υπόσχονται και από εκείνους που θεωρούν ότι η πολιτική είναι ιδιοκτησία τους. Από κείνους που δεν χρωστάνε τίποτα σε κανέναν, αλλά όλοι κάτι τους οφείλουν …
Αυτοσυγκρατηθείτε επαγγελματίες εξουσιολάγνοι, γιατί η κοινωνική οργή δεν είναι δημοσκοπικό εύρημα. Είναι προειδοποίηση.
Και όταν η εξουσία πάψει να ακούει την κοινωνία, η κοινωνία βρίσκει τον τρόπο να μιλήσει. Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα, ζητά αλήθεια, δικαιοσύνη, λογοδοσία και αξιοκρατία. Όταν όμως η πολιτική μετατρέπεται σε μηχανισμό εξουσίας, προνομίων και αυτοπροβολής, η κοινωνική ανοχή τελειώνει.
Μαζευτείτε. Η κοινωνική ανοχή δεν είναι ανεξάντλητη …
