Πρώτα έπεισαν σχεδόν ολόκληρη την κοινωνία, προτάσσοντας την ασφάλεια και την ευκολία, να στραφεί μαζικά στο σύστημα IRIS για τις καθημερινές μικρομεταφορές χρημάτων. Αφού λοιπόν οι πολίτες ενέδωσαν και εγκλωβίστηκαν στην ψηφιακή φάκα που περίτεχνα στήθηκε, ο φοροελεγκτικός μηχανισμός έρχεται τώρα με το μαστίγιο στο χέρι. Με πρόσχημα την πάταξη της φοροδιαφυγής, βάζουν στο στόχαστρο ακόμη και τις πιο απλές, ενδοοικογενειακές συναλλαγές, εγείροντας ζητήματα φορολόγησης στα μικροποσά και προκαλώντας μια απολύτως δικαιολογημένη θύελλα αντιδράσεων σε ολόκληρη τη χώρα.
Όταν η κοινωνική κατακραυγή άρχισε να λαμβάνει επικίνδυνες διαστάσεις, η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων εξέδωσε μια ανακοίνωση που συνιστά μνημείο εμπαιγμού. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να θολώσουν τα νερά, υποστήριξαν ανερυθρίαστα πως οι μεταφορές για χαρτζιλίκι δεν αποτελούν δήθεν αντικείμενο φορολογικού ενδιαφέροντος. Μάλιστα, έσπευσαν να αποδώσουν την εξοργιστική επιβολή φόρου δωρεάς σε μια φοιτήτρια από την Εύβοια για τα χρήματα του παππού της, σε μια ευρύτερη υπόθεση ελέγχου και σε χρονικές συγκυρίες προ της θέσπισης του αφορολόγητου. Πρόκειται για φθηνές, γραφειοκρατικές δικαιολογίες που υποτιμούν βάναυσα τη νοημοσύνη των φορολογουμένων. Η αλήθεια είναι οφθαλμοφανής. Η φορολογική διοίκηση τρόμαξε από την οργή του κόσμου και επιδίδεται σε επικοινωνιακές αναδιπλώσεις εμπαίζοντας την κοινωνία, αποκλειστικά και μόνο επειδή τρέμει την αντίδρασή της.
Το ζήτημα, ωστόσο, λαμβάνει πλέον σοβαρότατες πολιτικές διαστάσεις. Η τιμωρητική διάθεση και το ακατανόητο μένος με το οποίο ο διοικητής της ΑΑΔΕ, Γιώργος Πιτσιλής, φέρεται να στρέφεται εναντίον των πολιτών, εξαντλώντας την αυστηρότητα του κράτους σε φοιτητές και οικογενειακά βοηθήματα, προκαλεί ερωτηματικά. Αυτή η διαρκής στοχοποίηση οδηγεί στο εύλογο συμπέρασμα πως ο κ. Πιτσιλής υποσκάπτει πλέον ευθέως τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Διαφορετικά, δεν μπορεί να εξηγηθεί η εμμονή σε μια επιθετική τακτική που λειτουργεί ως πολιτικός πυροκροτητής.
Οι πολίτες δεν ανέχονται άλλο να αντιμετωπίζονται ως εν δυνάμει εγκληματίες επειδή απλώς μεταφέρουν λίγα ευρώ στα παιδιά τους. Η συνεχιζόμενη ανοχή σε αυτές τις πρακτικές προκαλεί ήδη ανεπανόρθωτη πολιτική ζημιά.
Η όλη διαχείριση της κατάστασης αποδεικνύει ότι ο Γιώργος Πιτσιλής ανησυχεί και αγωνιά μπροστά στο κύμα της διογκούμενης κοινωνικής οργής. Γι’ αυτό ακριβώς έσπευσε να αποστείλει ένα δήθεν καθησυχαστικό non paper επιλεκτικά σε κάποια μέσα ενημέρωσης, το οποίο όμως τελικά κάνει τα πράγματα πολύ χειρότερα, καθώς ξεγυμνώνει πλήρως το αφήγημα του σύγχρονου ψηφιακού κράτους.
Τελικά, τι ακριβώς μας λέει η φορολογική διοίκηση μέσα από αυτές τις πρόχειρες διαρροές;
Μας ομολογεί κυνικά ότι θα καταγράφουν τα πάντα – την κάθε μικροσυναλλαγή και το κάθε ευρώ – δημιουργώντας το απόλυτο κομφούζιο και ένα άνευ προηγουμένου χάος.
Το πιο εξοργιστικό είναι ότι, όπως προκύπτει ξεκάθαρα, αρνούνται να θεσπίσουν ένα συγκεκριμένο όριο (έναν αντικειμενικό “κόφτη”). Αντίθετα, αφήνουν πάλι ένα επικίνδυνο παραθυράκι: εναπόκειται πλέον στην υποκειμενική κρίση του εκάστοτε εφοριακού να ερμηνεύει ο ίδιος αν αυτά που κατατέθηκαν είναι επιλήψιμα ή απλό χαρτζιλίκι, αξιολογώντας τη “συνολική εικόνα”.
Μιλάμε για τον ορισμό της κρατικής αυθαιρεσίας και ένα ορθάνοιχτο παραθυράκι διαφθοράς που μετατρέπει τους πολίτες σε μόνιμους ομήρους των ελεγκτών.
